How Do You End Summer Perfectly?

And then my day just got better..

What I thought is just an ordinary night turned out to be a night that I'll never EVER forget. It was sweet and serene. It was warm and comforting. It was PERFECT..

So, how do you end summer perfectly?

SEAL IT WITH A KISS! ♥

Goodbye Summer.

last day of summer.

can't help but be a bit sad. a lot happened this summer that i'll forever miss; these are the things that will be kept in my heart forever.

oh summer! i wish you would never end.

hey! its june already. mid year. hello rainy days! :)

Please Define..

What do these word mean? And how will you use it in reality?

INSENSITIVE.

SENSITIVE.

ANNOYING.

IRRELEVANT. (?)

INSIGNIFICANT.

BOTHERED.

CONFUSED.

IRRITATED.

TRYING HARD.

SELF-CENTERED.

And the biggest word of all..

LOVE.

Peste! Nasasapian nanaman ako. Haaaay. Don't mind me. Its just one of those days.. Days na tinotopak ako.

.....

I'm just dead tired that's why I get pissed so easily, just like now.. As in literally now.. How I wish I can just sleep this off.. But I know myself better, and i don't think that I can just let one bad day pass.. Yeah.. If only..

Im sorry Keri, Mommy's not in the mood tonight. Kaya din siguro affected yung pictures naten.. :( Samantalang kaninang umaga ang saya-saya naten noh? So much for ''PHOTO WALK''.. Tara, itulog na naten to..

Peace. Love. And CAFE WORLD!! ♥

Bumming Friday Everyone! TGIF? Oh yes! Didn't have much work, so I can say that day was indeed a worry-free day. All the people here are so much excited and planning for the "Family Day" tomorrow. After work, they will be going at MoA [If I heard them correctly.] and buying stuffs like swimsuits, sunblocks, hats, umbrellas, chips, sandwich spreads, etc. they all seem excited. Kami lang yatang "mga bata" ang hindi na-e-excite eh. Hahaha! Anyway..

I think I'm on my Perky Friday mood today. Siguro kasi i get to rest well kagabi, kahit mainit. [Katabi ko naman si Mommy! Bleh!] And yung mga List of To Do's ko eh umiikli na dahil nagawa ko na yung karamihan. :) So almost ok na ko. Peace of mind, come here! Siguro, isa din sa nakapagpasaya sakin ay dahil may bagong gadget si Keri. Simple lang naman, pero kahit na, at least pumuporma na sya. Ready na sya for tomorrow! Yeah! :)

------------

Randomly Thinking..

love

NOUN:

1. A deep, tender, ineffable feeling of affection and solicitude toward a person, such as that arising from kinship, recognition of attractive qualities, or a sense of underlying oneness.
2. A feeling of intense desire and attraction toward a person with whom one is disposed to make a pair; the emotion of sex and romance.
3. 1. Sexual passion.
   2. Sexual intercourse.
   3. A love affair.
4. An intense emotional attachment, as for a pet or treasured object.
5. A person who is the object of deep or intense affection or attraction; beloved. Often used as a term of endearment.
6. An expression of one's affection: Send him my love.
7. 1. A strong predilection or enthusiasm: a love of language.
   2. The object of such an enthusiasm: The outdoors is her greatest love.
8. Love Mythology Eros or Cupid.
9. often Love Christianity Charity.
10. Sports A zero score in tennis.

VERB:
loved, lov·ing, loves
VERB:
tr.

1. To have a deep, tender, ineffable feeling of affection and solicitude toward (a person): We love our parents. I love my friends.
2. To have a feeling of intense desire and attraction toward (a person).
3. To have an intense emotional attachment to: loves his house.
4. 1. To embrace or caress.
   2. To have sexual intercourse with.
5. To like or desire enthusiastically: loves swimming.
6. Theology To have charity for.
7. To thrive on; need: The cactus loves hot, dry air.

VERB:
intr.

To experience deep affection or intense desire for another.

IDIOMS:
for love

Out of compassion; with no thought for a reward: She volunteers at the hospital for love.

for love or money

Under any circumstances. Usually used in negative sentences: I would not do that for love or money.

for the love of

For the sake of; in consideration for: did it all for the love of praise.

in love

1. Deeply or passionately enamored: a young couple in love.
2. Highly or immoderately fond: in love with Japanese painting; in love with the sound of her own voice.

no love lost

No affection; animosity: There's no love lost between them.

SYNONYMS:
love, affection, devotion, fondness, infatuation

These nouns denote feelings of warm personal attachment or strong attraction to another person. Love is the most intense: marrying for love. Affection is a less ardent and more unvarying feeling of tender regard: parental affection. Devotion is earnest, affectionate dedication and implies selflessness: teachers admired for their devotion to children. Fondness is strong liking or affection: a fondness for small animals. Infatuation is foolish or extravagant attraction, often of short duration: lovers blinded to their differences by their mutual infatuation.

Ayan, bakit ko nanaman naisip yan. Lately kasi parang nacoconfuse na ko sa context ng word na LOVE. Ewan ko ba, parang it really is a big word. And we all know naman that big words come with big responsibilities/consequences diba?

Naalala ko may nagtanong sakin na churchmate. "Ate, magkaiba ba ang love sa like?" "Oo, super laki ng difference nila, and I'm sure kung anu yang nafifeel mo, like lang yan." "Eh di ate, ok lang magsabi nang 'I LIKE YOU'?" "Oo naman. Bakit hindi diba?" So ayun, naisip ko ngayon, para ngang mas safe kung LIKE nalang instead of LOVE ang gamitin ko ng mas madalas, para din maging "Extra Careful" lang din ako diba? Hindi ko sya bibitiwan not unless I'm very sure of it. :) Parang pag gamit lang ng "Hate" and "Dislike" yan eh, mas ok na gamitin yung dislike, pero pag galit na galit ka minsan magagamit mo yung word na hate dahil sa galit mo. Hhmm.. Ewan! :s

------------

Ayan, so as i was saying, worry-free and hindi overloading ang trabaho today dito sa office kaya nagbabad muna ako sa kusina kanina. Ha? Anu daw? I've been playing cafe' World on Facebook for the past N months, and to tell you honestly, ngayon lang ako na-addict sa isang game, as in ADDICT! And when we say business, we mean BUSINESS! Hahaha. Competition on the rise... BUT! With the circumstances today, we all decided to have a "ceasefire" at mag "bayanihan" muna. Hahaha! Oh did I mention na ang mga kalaro ko ay 21-30 years old? Hahaha.

So ayun, I wish all of you a Happy Weekend. :)

Peace. Love. And Cafe' World! ♥

Sweets for my Sweet. Sugar for my Honey. ♥

Kung meron akong "childish antics" na na-carry over ko up until now, yun na yata yung LOVE FOR CANDIES [Second lang yung pag-collect ng Stationaries eh.]. Every out-of-town, camping, swimming, travel, i always have candies with me. Even though sometimes I'm having a freaking toothache [Like now.] still I crave for these candies. Not just ordinary candies, but rather WONKA's. :) [Sosyal.]

Kaya minsan ayoko nagpupunta sa 7-11, Ministop, or any other Supermarket kasi I'm sure, dadampot at dadampot ako ng kahit anong malapit na sa Cashier. I remember before nung may "Duty Free Days" pa kami with Dad, habang busy ang mga ate ko for clothes and gadgets, ako masaya na sa Supermarket buying candies. Seryoso! So ngayon I want to share my cravings with you. Sana makabili ako later. [Dahil may "Family Day" kami tomorrow. Again, separate blog post about this.] Till here.. ♥

Gobstoppers are not meant for chewing. [Even the "Chewy" one.]
Just let it melt in your mouth.

I'll always remember Chupa Chups Strawberry and Watermelon.
They're my favorite..
For life! ♥

Tried it once, and its more attractive to the palate than the other Nerds.
Sour? Definitely!

Runts reminds me of my Elementary Days.
The days when candies are forbidden
both in school and at home.
[Luckily, my mom wasn't that strict. ♥]

Skittles is LOVE! ♥ [Need I say more?]
Kids, Teenagers, Adults, Young-at-Heart..
You name it! They all loved it once in their lives. :)

Kailan.

Matutulog nalang, naglikot pa ang utak ko. Talaga naman. Sabi ko diba ayoko mag-isip? Anyway..

Naisip ko lang (accidentally), na ang tao/aso alam mo kung kailan manganganak (9 mos. sa tao at 2 mos. sa aso), ang araw alam mo kung kailan lulubog at lilitaw (sunrise at sunset), ang tides alam mo kung kailan tataas at bababa (depende sa moon), at kahit ang bagyo alam mo kailan tatama sa bansa.

So ano ang point ko? Wala naman. Sana ganun din ka-predictable ang presence ng isang tao sa buhay naten. Sana hindi sila parang multo na ikakagulat mo pag nagparamdam. Sana din hindi sila parang ipo-ipo na pagdumaan ay iiwanan kang sira-sira. Sana hindi sila parang bulaklak na bigla nalang nalalanta.

Ano ang point ko? Wala. Sabi sa inyo naglikot lang utak ko eh. Goodnight world! :)

P.S. Sa sobrang stress ko kanina, andami palang typo error nung previous post ko. Hehehe.

Tonight. ✩

tonight, there would be no stars. why? kasi uulan/umuulan. masarap kasi malamig, and i think we all deserve some rain that we won't be wishig to go away. siguro init na init narin si earth, at katulad ng kahit na sino, gusto din nya mag-swimming. [wag naman sana literal dahil baka ondoy or pepeng nanaman ang abutin natin nyan. *knock on wood*] ikaw ba naman tapatan ng araw magdamag, hindi ka mag-i-init? hahaha.

tonight, i want to rest. lately mejo restless ako. laging napuputol yung tulog ko. ikot ng ikot, magigising ng nakatulala, tapos matutulog ulit hanggang sa ma-late ng gising for work. mejo disoriented din ako nitong mga nakaraang araw. ewan. hindi lutang tawag dito eh, more of aligaga. parang andami kong nasa isip na dapat gawin, pero i end up not doing all of them, hence, carry over sya for the next day. mga simpleng bagay tulad ng maglaba, gumawa ng powerpoint my report sa youth congress, pagcopy ng movies sa flashdrive ng officemate ko [na tatlong araw na nya hinihingi sakin.] at kung anu-ano pa. nakakalimutan ko na nga si keri dahil dito eh. hindi ko pa sya napapakilala kay ate les at mama. :( sana talaga tonight i can rest well, kahit isang gabi lang ngayong week. friday an bukas, i doubt makakatulog ako ng maayos dahil saturday morning i have to wake up earlier than the usual because we have an OH SO FUN FAMILY DAY in laguna [office stuff. separate blog post dapat to.] we have to leave ny 6AM, so that would mean i have to get up at around 4:45AM and leave the house at 5:30AM. sheeeeesh. talk about good night's sleep. :( so ayun, pinahaba ko lang, sana makatulog ng maayos.. tonight.

tonight.. Tonight I’ve fallen and I can’t get up. I need your loving hands to come and pick me up. And every night I miss you, I can just look up and know the stars are holdin’ you, holdin’ you, holdin’ you tonight. Ilang araw ko na LSS tong kanta na to. obvious ba san ko napulot title ko.

tonight, i won't think. i don't want to think about anything. or anyone for that matter.

that would be all.

Tweeking Makes Me... Tssss...

for three hours i've been fixing something in my blog; the "Followers" tab. because whenever i visit the blog pages that i've been following, my picture won't appear. being the OC that i am, i found out that the "Followers" tab is a different application. meaning, that in order to follow someone "correctly" is that you have to sign in to your Yahoo! or Google account to do this. [Mistake #1: Followed the blogpages manually, that's why my picture won't appear.] secondly, you either use you Yahoo! account or your Google account [which is also your Blogger account], NOT BOTH! [Mistake #2: Used both accounts to follow, thus i can't properly manage my Blog reads.] lastly, the only way to make someone stop from following your blogs is to Blck them from your list. no other way than that. [Mistake #3: Deleting your Followers tab won't do anything. Hahaha!]

super na-stress ako dun, i'm almost at the urge of deleting my account and make a new one. but thankfully i tried harder to make it work. hahaha. naka-chamba din! bwiset na yan, pinahirapan pa ko! napapa-english tuloy ako.

2 years na dapat.. SAYANG!

May 26, 2008. If I'm not mistaken, ito yung date na nagstart ako sa Starbucks Coffee as a Barista. It's been two years na pala. Grabe tagal! Kung andun parin sana ako......Hhhmmm.. Anu nga kaya kung andun parin ako?

- Malamang isa na kong CERTIFIED COFFEE MASTER.
- Malamang mas malalim ang eyebags ko at masakit parin left knee ko.
- Malamang masaya ako sa trabho ko, pero hanggang dun lang yun.
- Malamang wala parin akong ipon till now.
- Malamang hindi ako masyado nakakapag "Summer Escapades" dahil mahirap
magrequest ng sched.
- Malamang mas mataba parin ako ngayon.
- Malamang nalipat ako ng store [Possible!]
- Malamang hindi ako nakapagregalo ng bongga nung Pasko.
- Malamang walang Keri, Summer at Sunshine ngayon.


Bakit ganun? Parang mejo marami ata negative na nasabi ko? Hehehe. Sobrang namimiss ko na ang maging isang "Barista Babe". Kasi araw-araw iba ang mga nangyayari sa bawat shift, though nakakapagod, pero masaya. Over na naman ako sa fact na nagresign na ko, minsan lang I just can't help but miss it. Syempre kasama na dun yung mga friends ko din na Barista. :)

At dahil dito, hinagilap ko yung entry ko nung nakapasa ako sa interview sa SC. Share ko lang ulit. :)

----------------------------------------------

DREAM VENTI! :) [March 27, 2008]

i'm an official bum! but i'm definitely luuuurvin' it! TV all day. bonding moments with my baby love LEILA. pagsilbihan si "dynamic roberto" (yep that's what i call my dad now. hehe.) nang hindi naka-kunot ang noo. kain. tulog. kain. tulog. ang sarap ng buhay.

kaya nga nagulat na lang ako nung isang gabi na may nagtext sakin. inviting me for an initial screening at starbucks. i really wasn't expecting this na kasi my mindset is at AIG na talaga. i asked naman my mom and aloy kung pupuntahan ko pa, and they said yes. eh di go ako!

before i sleep, nag-iisip na ko ng mga possible questions that they might ask sa interview. what do you know about starbucks? why would you like to join starbucks? etc. etc. syempre ako isip ng isip ng script na medyo may dating diba? eh hindi ako maka-isip. eh di dinaan sa dasal. "Lord, kung para sakin toh thank you. kung hindi... sana para sakin na talaga toh!" tarush! :) tapos nyan derecho tulog na.

the next day punta na ko sa office nila. grabeh! ang HOT! 2pm interview ko so mga quarter to 1 umalis na ko ng bahay (assuming the traffic in makati). tunaw ang make-up ko. sabog buhok ko. jabar na kilikili ko. at muntik nang masira takong ko. kamusta naman diba? so pagdating ko sa office derecho ako sa comfort room at angayos at nagpatuyo ng pawis. ALIS HAGGARD kumbaga. at ayun na.

binigyan kami ng parang questionnaire. tapos andun yung mga tanong na nung gabi palang iniisp ko na. eh di sige sagot lang ng sagot. yung mga lecture sa school pinagsususulat ko dun. tapos basta, napuno ko naman isang bond paper (back to back ehem!) at 3 questions lang yun. hindi naman ako pa-bibo effect diba? tapos we went sa isang parang conference room wherein nandun lahat ng applicants. 7 yung batch namin. tapos super tahimik! as in! nakakbingi! feeling ko nga we were watched by some hidden camera eh. (big brother?) at mega make up pa ko sa harap nila? aba! mahirap nang magmukhang haggard noh! tapos sinusubukan din pala ang PATIENCE ng isang tao sa interview noh? takte 2pm na interview naging 3:30pm? pero okei lang, it was worth the wait.

the interview went well, get to know me ek-ek lang naman eh. funny though kasi wala akong baon na english nung araw na yun. so ganito ang naging speech ko...

"hi everyone. i'm melissa joy m. tabernilla. melai for short. i am a graduate from ust with a degree os BSC major in business administration. in my college years i didn't get any academic excellence awards or honors, all that i've got are those from dance and cheering competions. my fave starbucks coffee (oo kailangan mo sabihin yan!) is java chip frap. and i would just like to say... I REALLY REALLY WOULD LOVE TO WORK IN STARBUCKS! i... uhm... what else?? hhhmmmm.. DI KO NA KAYA! DUMUDUGO NA ILONG KO! maam pwede po ba magtagalog? hehehe.."

and that's it! nung hinayaan nya kong magtagalog ok na. she asked me about my experiences sa mcdo pati yung mga sacrifices ko at that time. (sabi ko nawalan ako ng social life) basta magaan yung feeling nung interview kasi napaka warm nung mukha nung hr. hehehe. at since napatawa ko naman sya at silang lahat, i think i did well. :)

after 30 mins. they gave each one of us a letter, dun na nakalagay kung passed or failed. syempre may trauma na ko sa mga ganyan dahil nung sa citigroup eh ganyan din at hindi ako natanggap. so hindi ko muna inopen yung akin. pagdating sa comfort room, kasama ko si cheng (new found friend ko dun!) and asked me anu daw nakalagay sakin. tapos ayun pag open nakalagay blah blah blah "we are impressed by your interview.." ayun! so i / we think we made it! hahaha. :) and it felt so great!

BUT WAIT THERE'S MORE AND MORE! hindi pa sure yan kasi we have to undergo 2 interviews pa, one sa store manager and the other sa district manager. kaya hindi pa ko fully makatalon sa tuwa. but then i'm still praying na sana sakin nga toh! KAYA NGAYON IT WILL STILL BE A DREAM.. :)

----------------------------------------------

No regrets sa pag-alis ko sa company, glad I did pa nga eh. Why? Kasi mas maraming benefits dito compared dun sa previous. I mean, hindi lang syempre Monetary Benefits but rather mas normal na kasi ang ached. It may be a little boring [little? little?] but I don't see anything wrong with that. I can do whatever I want after work. Nakaupo lang ako maghapon, unlike there na nakatayo naman maghapon. And plus mas may room for growth dito, matitiyaga ka nga lang. [sa lahat naman diba?] So ayun, hindi ako totally happy with where I am right now, but I am contented. :) Syempre pinag-pray ko rin naman yung work ko dito tulad ng pag-pray ko before dun sa previous. So I'm guessing na dito talaga ako nilagay for now. And seeing the BIG difference, I think I'm on the right track. :)

Toxicity At Its Finest.

nakalimutan ko na yung feeling ng ma-toxic, but not until today.

monday. start of a "rock and rolling" week. I WAS LATE! [to think that i got up soo early, tsk!] and yung bus pa na nasakyan ko, wala yatang tulog ang conductor kaya toxic din. pagsakay ko, ni hindi pa ko nakakaupo ng maayos ay pinapagbayad na agad ako ng pamasahe. at sa may likod na ko pinaupo dahil wala nang seats sa bandang harap. tae talaga! kaya pati yung pagbaba ko major struggle din. super dami nung pasahero na nakatayo, at ayaw pa pumunta sa may bandang likod or gitna manlang para mas madali makababa. peste! ang aga aga ang lagkit na agad ng feeling ko sa pakikipagsiksikan sa mga pasahero. haaay pilipinas!

early morning. wala pa masyadong clients/callers. pero lutang na agad isip ko dahil i need to set a dance practice, since hindi pwedeng gabi yung mga kids, i have to set it a an earlier time and have appointed another person to supervise while i'm not around. luckily, pinadali nya buhay ko and my trust is in him naman. [salamat baby josh! training mo na yan!]

mid-day. gutom na ko dahil i forgot to have my breakfast because lutang nga ako. annoying callers start bugging me. napaka-petty ng mga inquiries nila kala mo kung makapag-react eh katapusan na ng mundo nila. and sometimes they wouldn't take no for an answer! [if i had been crazy enough, i would have posted the names of those companies, nakakainis!] and a lot of them doesn't how to be professional when it comes to telephone conversations and doesn't have courtesy. nakakairita! tapos pag sila yung nabibingi ok lang, pero pag ikaw ang nagkamali ng dinig akala mo nakapatay ka nang tao! bwiset! feeling perfect!

lunchtime. i just had my lunch, and burried myself to sleep.

after lunch. non-stop calls from 1:30-3:00Pm. seriously! halos ibato ko na yung handset [oo! naka-handset lang dito! wala man lang automatic na earpiece or whatever!] sa pikon dahil yug ibang callers makukulit, kala mo tatlong beses pinanganak. kung ikaw client at nag-fo-follow up ka ng mga assesments mo, how many times within the day mo kailangan tumawag? 4 ba? 5? o 6? potek! nakakaloka na talaga! hindi mo alam kung sinasadya or sadyang nakakalimutan nya lang yung mga matters na kailangan nya itanong. eto pa, when you asked them to call back after 10 mins, aba! wala pang 5 minuto tumawag na ulit, at magrereklamong bakit laging busy. pooooteeeek! abnormal ka ba ma'am? nakakainis ka na ha!

afternoon. hindi parin natapos ang mga annoying callers. drained na drained na ko. kung nakakapagsalita lang yung handset, pinagmumumura na nya ko sa sakit. haaaay. sorry telephone. :(

tell me, did i really got up on the wrong side of the bed that's why i'm having a "terrific" day?

pampakalma song:

"Tonight I’ve fallen and I can’t get up
I need your loving hands to come and pick me up
And every night I miss you
I can just look up
And know the stars are
Holding you, holding you, holding you
Tonight.."

The Last Song. ♥

Love is fragile and we're not always its best caretakers.
Even the best of us make mistakes; we just muddle through
and do the best we can to hope this fragile thing
will survive by all odds.

Absent-Minded.

i am in a place, but my mind is somewhere else.



sa tagalog, lutang.



ganito pala feeling nang ganun, nakakasabaw.

Sunshine. ♥

heelllooo woooorrrlld! :)

i don't know why i'm this happy, i just am.

pero i have hunches why i'm happy:

1.) hindi ako late, on-the-dot, 8:00 AM. wuhoo!

2.) hindi ako in-a-rush kanina magprepare for work kasi i woke up early.

3.) hindi ko alam bakit may "random song syndrome" ako ngayon, but it made me feel light.

4.) hindi ako apektado sa katoxican ng pagprepare sa retreat dahil i did my part, that's it. kung may magkukulang, wala na sakin yun. haha!

5.) basta. (^_____^)

mababaw lang 'to pero ewan, kaya nga mas natutuwa ako dahil masaya.. oopps, maligaya pala, dahil maligaya ang umaga ko. [kabaliktaran ng nagdaang araw] parang nakangiti sakin si haring araw kahit mainit sya. [nagrecharge lang ako ng konti, baka sakaling kailangan maging ninja eh.] ayun. sana magtuloy-tuloy ang GOOD VIBES at hindi ako ma-peste at the end of the day. [kinakabahan ako]

anyway..

naisip ko lang. "the world would be nice if you/we would be nicer." [saang movie ko nakuha to? di ko matandaan.] partly true, dahil, oo nga naman. bakit mo hahayaang malublob ka sa sarili mong sabaw kung pwede ka naman umahon at magpatuyo diba? same thing as bakit mo iisipin ang mga bagay na makakapagpalungkot, or makakasira ng araw mo kung pwede ka naman magisip ng masasayang bagay. "think happy thoughts." [baka sakaling lumipad ka tulad ni peter pan.] dapat ang pagiging emo, minsanan lang. hehehe. pero bakit nga ba partly true lang? dahil sa kabilang dako, kahit gaano mo iisantabi ang mga nakakalungkot na bagay, hahabulin ka nito na parang multo. sooner or later you have to face it. at meron ding mga bagay na kahit takasan mo eh kusang bumabalik sayo. [parang pagmamahal ko sayo. aaaaw!] nakasalalay nalang kung paano mo ito tatanggapin, nang may ngiti o nang may luha? ewan.

bakit nga ba ako may "random-song-syndrome"? ewan. hindi ko rin alam kailan ko huling narinig ang kantang to. basta, one word to describe it. nostalgic! ♥ everytime naririnig ko to naiisip ko matinding sinag ng araw, holding hands while walking in the park, [oo! park talaga! wag ka kontra!] super in-love [kelan nga ba ako tumodo ng in-love? ewan. ibang blog dapat yun! haha!], madaming flowers, kumakain ng ice cream, at mag-bi-bike papuntang beach. [na naka-angkas ang babae.] haaaay. sarap imaginin. ♥ [tama ba spelling ko?] sa totoong buhay naman, pag naririnig ko ang kantang to naaalala ko ang highschool days ko. [specifically second year highschool.] tipong wala masyadong pinoproblema kundi bagong uniform, pimples, load sa cellphone, at N things to do pag summer. parang napaka "happy-go-lucky" ko lang nun. wala pa masyadong magagawa sa internet nun, counter strike lang ang libangan sa computer nun. marami-rami din ang mga "summer flings" ko nun. [at literal na hanggang summer lang sila. di man lang umabot ng start ng classes.] hilig ko lang nun ay mag-bike, mag-swimming, mag-CS, [kasama mga adik kong kalaro sa PC shop. opo! tambay ako dati sa PC shop. haha!] matulog, at magpacute kahit boyish! hahaha. :))

napapangiti nanaman ako ngayon dahil naaalala ko lahat. (^_____^)

hindi ko alam paano tapusin tong entry na to. ganito nalang [may iba pa bang paraan.] sana ma-enjoy ninyo yung kantang to [next time audio na talaga popost ko.], at malay nyo makabuo din kayo ng mga alaala dahil dito. have a sunshine-y day! good vibes everyone! :)


SUNSHINE
by: Gabrielle


Made a wish, I can dream
I can be what I want to be
Not afraid to live life
And fulfill my fantasies

I learned a lot of tricks
To help me live my life
You helped me find my paradise
When you gave me the light

Sunshine through my window
That's what you are
My shining star
Sunshine
Making me feel like
I'm on top of the world
Telling me I'll go far

Reaching out, for new heights
You inspired me to try
Felt the magic inside
And I felt that I could fly

I'm looking at the world in an optimistic eye
You made me appreciate my life
'Cause when you came you were my

Sunshine through my window
That's what you are
My shining star
Sunshine
Making me feel
I'm on top of the world
Telling me I'll go far

You are the calm
I am the storm
You are the breeze that carries me on
When I said a truth
You wink at me
You're there for me

Sunshine
That's what you are
My shining star
Sunshine
Making me feel I'm on top of the world
Telling me that I'll go far
Sunshine through my window
That's what you are
My shining star

Making me feel I'm on top of the world
Telling me that I'll go far
Sunshine through my window
That's what you are
My shining star
Sunshine
Making me feel I'm on top of the world
Telling me that I'll go far
Sunshine
My star, my star

Zambales is ♥ !! [PhotoBlog]

** Our Frustrated Group "JUMP" Shot. :)

** Melai & Bamba in Zambales ♥

** The Basics by: Jethro Dado [in Yellow] a.k.a SUPREMO

** Getting Ready for First Attempt.

** My Pacutie Patootie Shot.

** Hindi ko alam anu nanaman ang hinirit ko kay Cuz, basta nakakatawa! :))

** Usapang Ninja Moves at Bakla/Tibo Moment.

Salamat.

1 day, 2 nights, but seems like a 3-day vacation. food trip, laugh trip, ninja techniques from the Master. heavy skim board, adrenaline rush, partially broken joint. 3 friends, 2 sleepless nights, 1 level deeper. at the end.. it was all worth it! ♥

the weekend was indeed a memorable one. simple lang pero 'Rak en Rol' ang mga nangyari. nag-enjoy ako dahil at last, nakapagpahinga ko, at nakapag-isip ng maaliwalas. [habang natutulog ng naka-nganga at naka-project pa!] i'll be forever thankful for my bestest, rak en rollest, all-time bigtime cousin in the world.. LOUIS ANDREW DALINDIN DADO for that "spontaneous" trip. ganito kalaki ngiti ko oh? (^________.^) kahit gaano kita balahurain at paglaruan, mahal kita. ALAM MO YAN CUZ! ♥ [salamat din sa maasikaso mong pamilya at sa "masaya-pag-piyesta" ninyong baryo!]

i felt recharged. sabi na eh, beach lang ang kailangan ko para tapusin lahat ng kasabawan ko sa buhay. [na ako mismo ang gumagawa.] siguro ngayon mas magiging relaxed na ko sa mga bagay-bagay, gusto ko nalang maging "Cool" ang mag-"Chill" lang pag may mga nangyayaring bagay na hindi maganda o hindi ko gusto. :) [sana. sana. sana.] pwede din na ako na mismo ang iiwas sa mga kung anu-anong bagay, para iwas intriga, chismis, kwentong bayan, at kasabawan. :) [sana. sana. sana.] mas masaya pala kapag ako naman ang makikinig sa kasabawan ng ibang tao, kaysa sa ako yung daldal ng daldal. hehehe. at napagtanto ko rin pala na magaling ako mangpiga ng tao na hindi nagiging pushy. [diba kel?] hahaha! :p

sana hindi na matapos ang good vibes na nauwi ko galing zambales. o kung matatapos man, sana huwag muna kaagad. :) mas masarap gumising sa umaga at magtrabaho pag wala kang kinikimkim sa dibdib mo. mas kita mo ang makulay na mundo kapag walang luha sa mata mo. at mas magaan ang pakiramdam mo pag hindi ka praning! hahahaha. :p

dito nalang muna. basta masaya ako. im lost for words. (^_____________.^)


Kung ito man ang huling awiting aawitin
Nais kong malaman mong ika’y bahagi na ng buhay ko
At kung may huling sasabihin
Nais kong sambitin, nilagyan mo ng kulay ang mundo

Kasama kitang lumuha
Dahil sa‘yo ako’y may pag-asa

Ang awiting ito’y para sa‘yo
At kung maubos ang tinig, di magsisisi
Dahil iyong narinig mula sa labi ko
Salamat, salamat

Sana’y iyong marinig, tibok ng damdamin
Ikaw ay mahalaga sa akin, ang awitin ko’y iyong dinggin
At kung marinig ang panalangin
Lagi kang naroroon, humihiling ng pagkakataon

Masabi ko sa’yo ng harapan
Kung gaano kita kailangan

Ang awiting ito’y para sa‘yo
At kung maubos ang tinig, di magsisisi
Dahil iyong narinig mula sa labi ko
Salamat, salamat

Ito na ang pagkakataon
Walang masasayang na panahon
Mananatili ka sa puso ko kailanman
Para sa yo ako’y lalaban, ako’y lalaban

Ang awiting ito’y para sa‘yo
At kung maubos ang tinig, di magsisisi
Dahil iyong narinig mula sa labi ko
Salamat, salamat

How Do I Breathe?

ganito ang nangyayari pag kumuha ka ng 4 na tasang sabaw at sabay-sabay mo binuhos sa sarili mo.. masakit sa ulo, masikip sa dibbdib, at hindi ka makahinga.

hindi ko gusto mag-inarte o mag-drama lang. kaya ko naman kasi 'to eh, wag lang magsabay-sabay.. utang na loob, wag!

akala ko nung mga nakaraang araw ayos na ang lahat, akala ko lang pala yon. siguro nga hindi kailanman magiging maayos ng sabay-sabay, meron at merong sasablay. siguro dapat isa-isa lang. hindi ako makahinga.


---------------------

para sa'yo. sa'yo na simula palang nandiyan na sa tabi ko. kilala na ang buong pagkatao ko, ngunit hindi ito tanggap ng buo. maniwala ka man o hindi, pilit kong sinusubukang magbago para sa ikatatahimik at ikasasaya mo. siguro minsan hindi mo nakikita ang mga pagbabagong iyon dahil ang tanging nangingibabaw parin sa'yo ay ang mga pagkakamaling nagawa ko sa nakaraan. madalas kong isipin "napatawad mo na ba ako?" kasi kung oo, dapat ay sabay nating kinakalimutan ang mga bagay na iyon hindi ba? kung hindi naman, maiintindihan ko, pero hindi mo kailangan isumbat sa akin ang bawat pagkakamaling nagawa ko sa tuwing nagkakaroon tayo ng di pagkaaunawaan. ang ngayon ay iba sa kahapon. ang nakaraan na ay hindi dapat idinuduktong sa kasalukuyan. at ang kasalukuya ay hindi dapat maging basehan ng hinaharap. ang mga bagay ay palaging nagbabago, sumasabay sa ikot ng mundo. bilang tao, dapat ay natututo din tayo tanggapin ang mga pagbabagong ito. para hindi tayo namumuhay sa nakaraan o sa hinaharap. nasasaktan ako kapag nalalaman kong hindi mo parin nalilimutan ang mga pagkakamaling nagawa ko noon, nasasaktan ako kapag pilit mo kong hinahanapan ng pagkakamali sa kasalukuyan, nasasaktan ako na hindi ko na nakikita ang hinaharap na magiging maayos pa ang lahat. sinusubukan ko, pero bilang tao, napapagod din ako, at sumusuko.

alam ko din na hanggang ngayon ay wala ka parin tiwala sa akin dahil sa mga pangyayari ng nakaraan, at dahil dito ay pilit mong inaalam ang bawat detalye ng buhay ko upang mas maintindihan mo ko at maibalik ang tiwalang nawala. pati ang "privacy" ko hindi mo na ginagalang, malaman lang ang mga bagay na pilit mong inaalam. ilang beses narin ito nagpag-usapan, pero wala parin pagbabago. hanep! kapag ako ang may mali, ako talaga ang mali. kapag ikaw ang may mali, ako parin ang mali? malabo. sabi mo nga, kung walang tinatago, hindi magdududa. paano kung gusto talaga itago dahil ayaw lang ipaalam? malabo.

mahal kita. pero nasasaktan na ako. [at alam kong nasasaktan din kita. alam ko yun. alam na alam.]


---------------------

para sa'yo. sa'yo na hindi ko inaasahang hanggang ngayon ay lagi lang palang nandyan. dating kakilala lang, ngunit naging matalik kong kaibigan. busilak ang loob, lubos ang pagmamahal sakin, laging handang tumulong na hindi naghihintay ng kapalit. walang ibang inisip kung hindi ang kaligayahan ko; kahit tahimik, alam kong may pakialam. o ganun nga ba? sa'yo na hindi ko na alam kung anu na nga ba talaga? tila taliwas ang iyong mga salita sa iyong gawa. madalas ako ang lumalapit ngunit wala ka ni isang salita, pero kapag magkalayo tayo dun ka maraming sinasabi. hiya parin ba ito? hindi ko alam. sa'yo na walang ibang hinahangad kundi ang kaligayahan ko, yun din ang nais ko sa'yo. ang maging maligaya ng walang pagdadalawang isip, maging malaya sa mga problemang hindi mo naman dapat pinapasan. taos puso akong nagpapasalamat dahil nakakita ako ng isang kaibigang maaasahan at kahit kailan ay hindi ako hinusgahan sa mga nagawa/ginagawa/gagawin ko. masaya ako, pero nalulungkot din ako. dahil kung gaano mo ko napapasaya, alam kong hindi ko kayang pantayan yun. nalulungkot ako lalo pag alam kong malungkot ka, at ako ang dahilan nun. pinakanalulungkot ako dahil hanggang ngayon hindi ko parin alam ang sagot sa tanong na 'to. "ano na pagtapos nito?"

wala na kong ibang maisip na salita kundi salamat. naiiyak ako tuwing naiisip ko ang sitwasyon natin. kung baga sa libro, ayoko nang tapusin ang pagbabasa nito. gusto kong tumigil nalang sa gitna, at pagkatapos, isara ng pikit-mata ang libro. sa ganun, kahit medyo malungkot, masaya parin. malabo.

mahal kita. pero hindi ko alam kung hanggang saan. [at kung may patutunguhan nga ito.]


---------------------

para sa'yo. sa'yo na binibigyang kulay ang bawat araw ko. sa'yo na walang ibang ginawa kung hindi lagyan ng ngiti ang labi ko. tuwing kasama kita, pakiramdam ko nasa ibang mundo ako. mundong walang problema, puro saya lang. habang hawak ko ang kamay mo, alam kong walang pwedeng mangyaring hindi maganda. ipinakita mo sakin na kahit masalimuot ang mundo, makulay parin ito. ikaw na isa sa pinakamatalik kong kaibigan, hindi ako binigo kahit kailan. maraming salamat sa lahat ng pagmamahal na patuloy mong binibigay sakin kahit na hindi ko ito hiniling. isa lang ang masasabi ko, hindi ka mahirap mahalin. kaya nga hindi narin ako magtataka kung isang araw makita mo ang taong iyon na magmamahal sa'yo ng sobra, gaya nang kung paano mo mahalin ang mga tao sa paligid mo. tunay na napakalaki ng puso mo, hindi ka tumitingin sa anyo, kundi sa pagkatao ng isang tao. [?]

sa kabila ng lahat ng binibigay mo sakin, naisip ko "ano nga ba ang naibibigay ko sa kanya?" isa lang sumagi sa isip ko.. lungkot. anong klaseng tao ako? isang taong walang ginawa kung hindi paligayahin ako, pero lungkot ang ibinibigay kong kapalit? walang kwenta. kaya ayan, nakakarma. :(

hindi ko na alam kailan kita muling mapapangiti. ngiti na walang halong lungkot sa mata. ngiti na walang halong sikip sa dibdib. ngiti na magaan sa pakiramdam. ngiti na galing sa puso. kailan kaya..

mahal kita. pero hindi ko alam kung tama pa ito. [ano nga ba ang tama at mali?]


---------------------

para sa'yo. sa'yo na hinding-hindi ko inaasahan na magiging maganda ang ating samahan. sa'yong mga ngiti, galak, tuwa, lahat na. tunay na nakakadala ng damdamin. ang oras ay tumitigil kapag ikaw ang kasama. wala na kong ibang iniisp, ikaw at ako lang. masayang-masaya ako na naging magkaibigan tayo at nakilala ng mabuti ang isa't-isa. wala akong nais baguhin sa naging takbo ng istorya nating dalawa. masaya, malungkot, umiiyak, tumatawa.. lahat nang yan masaya akong nangyrai sa atin ng magkasama. isa kang kaibigang hindi ko mapapalitan kailanman. sana hindi ka na mawala. pero sa kabila ng lahat ng ito, may lungkot parin akong nadarama. bakit? dahil para kang isang panaginip. isang panaginip na kapag nagising ako ay mawawala na. panaginip na kahit anong pilit mong ipikit ang iyong mata ay hindi mo na mababalikan. panaginip na kailanman hindi magiging totoo.

hanga ako sa pakikinig mo sa bawat hinanaing ko sa buhay, kahit na masakit na para sa iyo pakinggan ang iba dito, handa ka parin makinig. handa kang gawin kung ano ang makakaluwag sa damdamin ko. pero bakit may nadarama parin akong pagkukulang. sinabi mong mahal mo ako, pero hindi ko ito maramdaman. oo dati kitang-kita ko ita sa iyong mga salita at gawa, pero ngayon, hanggang salita nalang ito lahat, minsan ay malabo pa. kasalanan ko ba kung hindi ako maniniwala kung babanggitin mo ulit ang dalawang salitang iyon? "mahal kita."

hindi kita pwedeng pigilan sa kung anong mga nais mong gawin, o kung sino ang mga nais mong kasama. hindi ko rin mapipigilan kung may iba ka ring minamahal. ang sa akin lang, kung may mahal ka nang iba, sabihin mo. o kaya kung hindi mo kayang panindigan, huwag mo nang banggitin ang dalawang salitang nagpapahirap ng lahat. "mahal kita." nasasaktan ako sa tuwing sinasabi mo ito sakin ngunit hindi mo ito napapanindigan. kasalanan ko ba kung manghingi ako ng patunay? hindi mo ako masisisi.

mahal kita. pero mahal mo din ba sya? [wag ka na sumagot, mahihirapan lang ako.]


---------------------


waaaaah! ngayon na lang ulit ako nagsulat ng umiiyak. [hagulgol] hindi ko mapigilan. kung pwede ko ipanligo tong mga luhang 'to, nagawa ko na siguro. mahirap. masikip sa dibdib. kaya kailangan kong ilabas to.

hindi parin ako makahinga.

sobrang laki siguro ng puso ko kaya ganito ako magmahal . hindi man pantay-pantay, pero alam kong hindi nagkukulang. kaya din siguro iba ang epekto sa akin kapag may nangyayaring masama, nalulungkot ako agad.

tama na. para hindi na ako makasakit. at para hindi na ko masaktan..




P.S.
may pagka self-centered ang entry na 'to i know. pero kung kayo ang nasa kalagayan ko, tignan naten kung kayanin nyo.

Sa Iyong Ngiti.

hindi ko hiniling na mahalin mo ko, pero ginawa mo.

hindi ko sinasabing alagaan mo ko, pero ginawa mo.

hindi ko inaasahang iintindihin mo ko, pero ginawa mo.

hindi ko ninanais na pakinggan mo ko, pero ginawa mo.

hindi ko iniisip na mapapasaya mo ko, pero ginawa mo.


ang alam ko lang, hindi ito pang habang-buhay.

dahil kahit kailan hinding-hindi ko mapapantayan ang lahat nang yan.


kung nahihirapan ka na, pwede mo ako iwanan.

kung nasasaktan ka na, pwede mo ako iwanan.

kung hindi mo na ko maintindihan, pwede mo ako iwanan.

kung hindi ka na masaya, pwede mo ako iwanan.

kung hindi mo na ko mahal, pwede mo ako iwanan.


tangap ko kung iiwan mo ko.

kaysa naman katabi nga kita, pero nakikita kong hirap na hirap ka na, kahit pa naka-ngiti ka.

Routine.

gigising ng maaga para pumasok sa trabaho.
kakain, maliligo at magbibihis ng mabilis.
byahe mode.
time-in.
bubuksan ang pc.
DEVOTION MODE.
sasagot ng calls, mag-che-check ng emails.
sasagot ng calls, mag-lo-login sa kung anu-anong sites.
sasagot ng calls, kakain ng chippy, bread pan, o kahit anong meron.
sasagot ng calls, magtetext, magsusulat ng notes.
sasagot ng calls, LUNCH BREAK.
sasagot ng calls, kahit inaantok.
sasagot ng calls, sasagot ng calls, sasagot ng calls.
treasure isle, cafe world, nightclub city.
status, blog, status, blog.
maghihintay mag-5PM.
time-out.
byahe mode.
pagdating ng bahay, magpapalit ng damit.
hihiga sa kama, magpapahinga.
magtetext, makakatulog.

end of day.

boring right? what can i do? routine na ang araw-araw na buhay ko eh.

A World Without You.

napapadalas na ang pag-e-emo ko. ayoko nito. pero sa bagay, masaya nga ang malungkot minsan. at mas masarap umiyak ng walang dahilan. it helps clean the heart "daw". :) hindi naman ako yung terminal na emo na naglalaslas na at suicidal. gusto ko lang minsan nagrereflect sa mga bagay-bagay. aminin man natin o hindi, minsan hindi na masaya mga pangyayari sa paligid.

hindi ko makuha yung point bakit ako nag-iinarte at malungkot.

naalala ko, highschool pa lang pala ma-drama na kong tao. sa mga super close friends ko, ilang beses na nila ko nakita umiyak [lalo nung 4th year highschool.] chaka pag malungkot ako, dun ako nakakapagsalita ng mga bagay na hindi ko alam na nasa isip ko pala. nakakapag-english pa nga ng di oras eh. naalala ko tuloy nung second year highschool, may semi "tampuhan" or "emo episode" kami ng paborito kong pinsan na si louis. hindi naman kami ganun ka close nun, pero hindi ko na matandaan yung exact details basta ito lang natatandaan ko:

- summer yun ng 2002, nasa batangas ako, nasa zambales [yata] sya. eh alam naman naten na nakaka-emo talaga sa mga lugar na malapit sa beach or basta malayo sa manila, so ayun, siguro mood setting na yun.

- hindi pa uso ang UNLI or kahit anong promo sa text messaging nun, pero magkatext kami lagi nun tuwing gabi. basta ang drama drama nya kasi, ang likot ng utak, andaming sinasabi, yung iba di ko na maintindihan.

- sinabayan ko ang ka-dramahan nya at kumuha ako ng isang verse sa kanta ni emma bunton. ayun! hindi sya nagreply. hehehe. :)

- hindi ko din alam paano natapos yung episode na yun, basta alam ko pagpasok ng 3rd year highschool, awkward kami! hahaha. basta hanggang ngayon ginagamit ko parin pang-asar sa kanya ang episode na yun.

nung saturday, may pinarinig si cuz sakin na kanta ni emma bunton sa E72 nya. tinanong nya ko, ito ba yun? sabi ko hindi. ang natandaan nya lang daw kasi ay emma bunton.

anu nga ba tong mahiwagang kantang to, na una kong naging emo song? at dahil natutuwa akong nalulungkot ako ngayon, papakinggan ko sya maghapon? the title speaks for itself, A world without you. ♥


A World Without You By Emma Bunton

I know that you can hear the rhythm of the rain
Although we're miles apart I know you feel my pain
I try to be so strong, I try to carry on
But since you left the sun don't seem to shine

My tears are falling on the words you wrote to me
I wish that somehow they could take me where I wanna be
It seems so long ago, you held me when I cried
For now I just pretend you're by my side, oh yeah

Everything that I touch turns to blue
When I'm living in a world without you
I'm going crazy, baby, I am missing you

Can't imagine all I go through
When I'm living in a world without you
I'm not alone, I know that you can feel it too
La, la, la, la, la, la, la, la

I try to watch a movie but you're all that I can see
(All that I can see)
And in my dreams I know I always see you constantly
But then a dream comes to an end and I'm alone
And I can't seem to let this feeling go, whoa, oh baby

Everything that I touch turns to blue
When I'm living in a world without you
I'm going crazy, baby, I am missing you

Can't imagine all I go through
When I'm living in a world without you
(Can't live without you)
I'm not alone, I know that you can feel it too

I try to be so strong, I try to carry on
But since you left the sun don't seem to shine, whoa

Everything that I touch turns to blue
When I'm living in a world without you
(I'm going crazy, missing you, baby)
I'm going crazy baby, I am missing you

Can't imagine all I go through
When I'm living in a world without you
(A world without you)
I'm not alone, I know that you can feel it too

Can't imagine all I go through
When I'm living in a world without you
(Living without you)
I'm not alone, I know that you can feel it too

I'm going crazy, missing you, baby
Living without you
(Living without you)

ayun lang. masaya din ang melody nyang kantang yan kasi relaxing. basta everytime maririnig ko tong kantang to, maiisip ko ay beach, coconut trees, nakahiga sa sand, at nag-aabang ng shooting stars. happy emo-ing! :p

Mobile Blogging

attempt no. 2. just trying to blog using opera mini. (thank you ariel!) hope this works. :)

Speechless.

hindi ko alam paano i-explain. sige 5 letters nalang. S-A-B-A-W! ngayon lang ako naubusan ng words to really explain what i'm feeling. pati kahit almost 3 araw nako nag-whi-whine, parang hindi parin maubos yung sama ng loob. ang hirap, ang sakit. pero mababaw lang.

at dahil jan, naalala ko yung isang kanta na ginamit sa "Rubi", yung nag-e-emote na si Angelica habang may "Lov Scene" sila ni Jake. oha! galing nya noh? basta yun. nahanap ko na kasi yung kantang yun kaya yun nalang muna sasabihin ko dito. isang malaking HAAAAAIIIZZZXXXTT para sa isang hindi magandang araw. :((


Hindi Lang Ikaw
by: Juris

Pansin mo ba ang pagbabago
Di matitigan ang iyong mga mata
Tila hindi na nananabik
Sa ‘yong yakap at halik

Sana’y malaman mo
Hindi sinasadya
Kung ang nais ko ay maging malaya

Di lang ikaw
Di lang ikaw ang nahihirapan
Damdamin ko rin ay naguguluhan
Di lang ikaw
Di lang ikaw ang nababahala
Bulong ng isip, ‘wag kang pakawalan
Ngunit puso ko ay kailangan kang iwan

Pansin mo ba ang nararamdaman
Di na tayo magkaintindihan
Tila hindi na maibabalik
Tamis ng yakap at halik

Maaring tama ka
Lumalamig ang pagsinta
Sana’y malaman mong ‘di ko sinasadya

Di lang ikaw
Di lang ikaw ang nahihirapan
Damdamin ko rin ay naguguluhan
Di lang ikaw
Di lang ikaw ang nababahala
Bulong ng isip, ‘wag kang pakawalan
Ngunit puso ko ay kailangan kang iwan

BRIDGE:
Di hahayaang habang buhay kang saktan
Di sasayangin ang iyong panahon
Ikaw ay magiging masaya
Sa yakap at sa piling ng iba

Di lang ikaw
Di lang ikaw ang nahihirapan
Damdamin ko rin ay naguguluhan
Di lang ikaw
Di lang ikaw ang nababahala
Bulong ng isip, ‘wag kang pakawalan
Ngunit puso ko ay kailangan kang iwan

p.s.: hindi ako heartbroken at hindi ako nag-e-emo. konti lang. haha. isang sabaw moment na hindi ko makakalimutan. haaaaaiiiizzzzxxxttt!

Hangover. SugarFree.

Mahirap bumangon, anong nangyari kahapon?
Pano umabot dito? kumikirot ang ulo at puso

Refrain:
Sa dinami dami ba naman ng gustong malimutan
Ikaw pa ang naiwan sa puso’t isipan

Chorus:
Lumangoy sa alaala mo
lumangoy hanggang malunod sa iyo
Kung ang gamot sa aking sakit ay pag-ibig
Akoy ay nauuhaw at ikaw ang aking tubig
Ako’y uhay at ikaw ang aking tubig

Buong araw nahihilo
Ang mundo ay slowmo
Dahan-dahang buksan ang aking mata
Ang sikmura, sumisirko sirko

Thank You for Providing.

at last i'm back! and i'm feeling better. much better.

the past week, i was at laguna for our annual youth camp. it was indeed another blessing for me to be able to join the camp given the circumstances at work, naging possible parin ang lahat. *may mga praning moments nga lang* and not just that, toxic din ang naging preparations for this year's camp kasi we have a whopping 90 CAMPERS! first time in youth camp's history nangyari to, kaya nga we're overwhelmed eh. kaya naman talagang "rak en rol" ang mga counselors and staff. [kailangan pa ba pangalanan? wag na! kulang to!] kahit ano pa man harapin ko after camp, i know it will be all worth it! :D [buti nga may trabaho pa kong binalikan eh. hahaha.]

during my stay there, i found the "peace of mind" that i've been longing for the past err 3 or 4 months? sabi nga ng isang camper "dito sa camp, pag binati ka ng "good morning!" GOOD talaga ang morning!" true indeed! parang ang sarap ng feeling, andaming positive energy. lahat ng nasa paligid mo mabait. basta, parang hindi totoong mundo. hindi pwedeng hindi ka naka-smile. kahit tirik ang araw, naka-smile ka parin! chaka lahat ng worries ko, iniwan ko sa manila, lahat-lahat. pagsakay ko ng van, yun na "camp mode:ON!" siguro kasi iba rin ang purpose ko for this camp, hindi pang-sarili, kundi para sa ibang tao. and it feels good to have been used as an instrument for God's glory.

i also had the time to stop, think, and reflect on how things are going in my life. well, oo masaya kung sa masaya, pero sometimes alam ko yung iba dun mejo pang-sarili. the harder i try to be selfless, mas lalo akong nagiging selfish. anlabo noh? basta may ganung kaisipan lang na nabuo nun. chaka siguro, kailangan ko din muna mag "recharge" para pag nilapitan na ulit ako ng kung sino man asking for help, mas may lakas na ko tumulong [at nasa tamang pag-iisip. FAIR JUDGEMENT!] may point pa ba ko? sana.

and lastly, i get to cry my heart out without having to explain why. as in, andun lang ako. iyak ng iyak. hagulgol pa nga eh, pero ang sarap ng feeling. lahat ng negative energy, bad vibes, sabaw moments. lahat yun iniyak ko. ang sarap. ang luwag sa loob. pag naaalala ko naiiyak parin ako [iyakin lang talaga ko.] kasi kahit nakakalungkot yung mga yun, at least alam kong tapos na sila, at yung iba dun siguro malapit narin matapos.

kung meron man akong bagay na sobrang ikinatutuwa ko, ito na yung mga yun:

1.) i saw how God worked all throughout the camp. as in! yung mga lumalabas sa bibig ko habang nagtuturo, alam kong hindi ako yun. at hindi yun siguro galing sakin. it was given to me at that time. parang impromptu speech. ang galilng! pati tuwing may i-wo-worry ako for another activity, magugulat nalang ako na dumadaan yung bawat araw na nagagawa naman ng maayos yung mga yun. [at hindi basta-bastang nairaos lang.]

2.) new friends. deeper friendships. ito na yata nagiging thinking ko lagi. ewan ko ba bakit all of a sudden sobrang naging sensitive ako sa topic na to. pero natutuwa ako dahil dito sa camp, napatunayan kong hindi sa saya, gimmick, kakikayan, laitan, harutan, at kung anu-ano pa natatapos ang pagkakaibigan namin. together, hinarap/haharapin pa namin ang isang "struggle" ng isa samin. ONE LEVEL DEEPER. grabe! ang saya ko kahit pumuputok na mga eyebags naten kakaiyak ng gabing yun, at least it was all worth it. ♥ mahal ko kayo CHASHA, BITUIN and JASMINE! ♥ syempre hinid lang yan, every year naman yata one level deeper din ang friendship namen ni aloi eh. kaya masaya rin ako, kasi iba ngayong taon na to. basta! pareho lang pala kaming tao, kala ko kasi perfect sya. hehehehe. [joke lang!]

3.) renewed Christian. oo, naging struggle ang pagtuturo ko sa camp dahil most of the lesson, nasasapul din ako. syempre tao lang naman eh. pero gaya nga ng sabi ni Pastora, hindi naman kami humaharap sa kanila bilang mga sarili namin eh. pero syempre having taught them the lessons, we also have to abide by it and practice what we preach. oo nga naman, paano maniniwala yung mga bata kung hindi kami magiging example para sa kanila diba? :) oo nakaka-pressure, pero wala naman masama mag-try magbago dia? lalo na kung para sa ikakabuti mo/naten yun diba? :) alam ko magiging mahirap, but i'm up for that challenge! GAME ON! :)

4.) don't talk when your mouth is full.. of gossip that is! ito na siguro yung greatest lesson ko for the month. i know guilty ako sa ganyan, lalo na kung ang mga kasama ko ganyan din, pero ngayon nakita namin kung ano ang "damage" na nagagawa when you talk about others, and when you don't mind your own business. i have come to live by the saying "it's not mine to tell".. pero i admit minsan hindi ko to nasusunod. pero ngayon i'll try my best. also, i'll try harder to keep my mouth shut. if it's not my story to tell, i'll just keep quiet. [and eat ice cream perhaps? :)]

ayun lang for now. :)

"Thank You Lord for Providing... Everything..."