at last i'm back! and i'm feeling better. much better.
the past week, i was at laguna for our annual youth camp. it was indeed another blessing for me to be able to join the camp given the circumstances at work, naging possible parin ang lahat. *may mga praning moments nga lang* and not just that, toxic din ang naging preparations for this year's camp kasi we have a whopping 90 CAMPERS! first time in youth camp's history nangyari to, kaya nga we're overwhelmed eh. kaya naman talagang "rak en rol" ang mga counselors and staff. [kailangan pa ba pangalanan? wag na! kulang to!] kahit ano pa man harapin ko after camp, i know it will be all worth it! :D [buti nga may trabaho pa kong binalikan eh. hahaha.]
during my stay there, i found the "peace of mind" that i've been longing for the past err 3 or 4 months? sabi nga ng isang camper "dito sa camp, pag binati ka ng "good morning!" GOOD talaga ang morning!" true indeed! parang ang sarap ng feeling, andaming positive energy. lahat ng nasa paligid mo mabait. basta, parang hindi totoong mundo. hindi pwedeng hindi ka naka-smile. kahit tirik ang araw, naka-smile ka parin! chaka lahat ng worries ko, iniwan ko sa manila, lahat-lahat. pagsakay ko ng van, yun na "camp mode:ON!" siguro kasi iba rin ang purpose ko for this camp, hindi pang-sarili, kundi para sa ibang tao. and it feels good to have been used as an instrument for God's glory.
i also had the time to stop, think, and reflect on how things are going in my life. well, oo masaya kung sa masaya, pero sometimes alam ko yung iba dun mejo pang-sarili. the harder i try to be selfless, mas lalo akong nagiging selfish. anlabo noh? basta may ganung kaisipan lang na nabuo nun. chaka siguro, kailangan ko din muna mag "recharge" para pag nilapitan na ulit ako ng kung sino man asking for help, mas may lakas na ko tumulong [at nasa tamang pag-iisip. FAIR JUDGEMENT!] may point pa ba ko? sana.
and lastly, i get to cry my heart out without having to explain why. as in, andun lang ako. iyak ng iyak. hagulgol pa nga eh, pero ang sarap ng feeling. lahat ng negative energy, bad vibes, sabaw moments. lahat yun iniyak ko. ang sarap. ang luwag sa loob. pag naaalala ko naiiyak parin ako [iyakin lang talaga ko.] kasi kahit nakakalungkot yung mga yun, at least alam kong tapos na sila, at yung iba dun siguro malapit narin matapos.
kung meron man akong bagay na sobrang ikinatutuwa ko, ito na yung mga yun:
1.) i saw how God worked all throughout the camp. as in! yung mga lumalabas sa bibig ko habang nagtuturo, alam kong hindi ako yun. at hindi yun siguro galing sakin. it was given to me at that time. parang impromptu speech. ang galilng! pati tuwing may i-wo-worry ako for another activity, magugulat nalang ako na dumadaan yung bawat araw na nagagawa naman ng maayos yung mga yun. [at hindi basta-bastang nairaos lang.]
2.) new friends. deeper friendships. ito na yata nagiging thinking ko lagi. ewan ko ba bakit all of a sudden sobrang naging sensitive ako sa topic na to. pero natutuwa ako dahil dito sa camp, napatunayan kong hindi sa saya, gimmick, kakikayan, laitan, harutan, at kung anu-ano pa natatapos ang pagkakaibigan namin. together, hinarap/haharapin pa namin ang isang "struggle" ng isa samin. ONE LEVEL DEEPER. grabe! ang saya ko kahit pumuputok na mga eyebags naten kakaiyak ng gabing yun, at least it was all worth it. ♥ mahal ko kayo CHASHA, BITUIN and JASMINE! ♥ syempre hinid lang yan, every year naman yata one level deeper din ang friendship namen ni aloi eh. kaya masaya rin ako, kasi iba ngayong taon na to. basta! pareho lang pala kaming tao, kala ko kasi perfect sya. hehehehe. [joke lang!]
3.) renewed Christian. oo, naging struggle ang pagtuturo ko sa camp dahil most of the lesson, nasasapul din ako. syempre tao lang naman eh. pero gaya nga ng sabi ni Pastora, hindi naman kami humaharap sa kanila bilang mga sarili namin eh. pero syempre having taught them the lessons, we also have to abide by it and practice what we preach. oo nga naman, paano maniniwala yung mga bata kung hindi kami magiging example para sa kanila diba? :) oo nakaka-pressure, pero wala naman masama mag-try magbago dia? lalo na kung para sa ikakabuti mo/naten yun diba? :) alam ko magiging mahirap, but i'm up for that challenge! GAME ON! :)
4.) don't talk when your mouth is full.. of gossip that is! ito na siguro yung greatest lesson ko for the month. i know guilty ako sa ganyan, lalo na kung ang mga kasama ko ganyan din, pero ngayon nakita namin kung ano ang "damage" na nagagawa when you talk about others, and when you don't mind your own business. i have come to live by the saying "it's not mine to tell".. pero i admit minsan hindi ko to nasusunod. pero ngayon i'll try my best. also, i'll try harder to keep my mouth shut. if it's not my story to tell, i'll just keep quiet. [and eat ice cream perhaps? :)]
ayun lang for now. :)
"Thank You Lord for Providing... Everything..."
the past week, i was at laguna for our annual youth camp. it was indeed another blessing for me to be able to join the camp given the circumstances at work, naging possible parin ang lahat. *may mga praning moments nga lang* and not just that, toxic din ang naging preparations for this year's camp kasi we have a whopping 90 CAMPERS! first time in youth camp's history nangyari to, kaya nga we're overwhelmed eh. kaya naman talagang "rak en rol" ang mga counselors and staff. [kailangan pa ba pangalanan? wag na! kulang to!] kahit ano pa man harapin ko after camp, i know it will be all worth it! :D [buti nga may trabaho pa kong binalikan eh. hahaha.]
during my stay there, i found the "peace of mind" that i've been longing for the past err 3 or 4 months? sabi nga ng isang camper "dito sa camp, pag binati ka ng "good morning!" GOOD talaga ang morning!" true indeed! parang ang sarap ng feeling, andaming positive energy. lahat ng nasa paligid mo mabait. basta, parang hindi totoong mundo. hindi pwedeng hindi ka naka-smile. kahit tirik ang araw, naka-smile ka parin! chaka lahat ng worries ko, iniwan ko sa manila, lahat-lahat. pagsakay ko ng van, yun na "camp mode:ON!" siguro kasi iba rin ang purpose ko for this camp, hindi pang-sarili, kundi para sa ibang tao. and it feels good to have been used as an instrument for God's glory.
i also had the time to stop, think, and reflect on how things are going in my life. well, oo masaya kung sa masaya, pero sometimes alam ko yung iba dun mejo pang-sarili. the harder i try to be selfless, mas lalo akong nagiging selfish. anlabo noh? basta may ganung kaisipan lang na nabuo nun. chaka siguro, kailangan ko din muna mag "recharge" para pag nilapitan na ulit ako ng kung sino man asking for help, mas may lakas na ko tumulong [at nasa tamang pag-iisip. FAIR JUDGEMENT!] may point pa ba ko? sana.
and lastly, i get to cry my heart out without having to explain why. as in, andun lang ako. iyak ng iyak. hagulgol pa nga eh, pero ang sarap ng feeling. lahat ng negative energy, bad vibes, sabaw moments. lahat yun iniyak ko. ang sarap. ang luwag sa loob. pag naaalala ko naiiyak parin ako [iyakin lang talaga ko.] kasi kahit nakakalungkot yung mga yun, at least alam kong tapos na sila, at yung iba dun siguro malapit narin matapos.
kung meron man akong bagay na sobrang ikinatutuwa ko, ito na yung mga yun:
1.) i saw how God worked all throughout the camp. as in! yung mga lumalabas sa bibig ko habang nagtuturo, alam kong hindi ako yun. at hindi yun siguro galing sakin. it was given to me at that time. parang impromptu speech. ang galilng! pati tuwing may i-wo-worry ako for another activity, magugulat nalang ako na dumadaan yung bawat araw na nagagawa naman ng maayos yung mga yun. [at hindi basta-bastang nairaos lang.]
2.) new friends. deeper friendships. ito na yata nagiging thinking ko lagi. ewan ko ba bakit all of a sudden sobrang naging sensitive ako sa topic na to. pero natutuwa ako dahil dito sa camp, napatunayan kong hindi sa saya, gimmick, kakikayan, laitan, harutan, at kung anu-ano pa natatapos ang pagkakaibigan namin. together, hinarap/haharapin pa namin ang isang "struggle" ng isa samin. ONE LEVEL DEEPER. grabe! ang saya ko kahit pumuputok na mga eyebags naten kakaiyak ng gabing yun, at least it was all worth it. ♥ mahal ko kayo CHASHA, BITUIN and JASMINE! ♥ syempre hinid lang yan, every year naman yata one level deeper din ang friendship namen ni aloi eh. kaya masaya rin ako, kasi iba ngayong taon na to. basta! pareho lang pala kaming tao, kala ko kasi perfect sya. hehehehe. [joke lang!]
3.) renewed Christian. oo, naging struggle ang pagtuturo ko sa camp dahil most of the lesson, nasasapul din ako. syempre tao lang naman eh. pero gaya nga ng sabi ni Pastora, hindi naman kami humaharap sa kanila bilang mga sarili namin eh. pero syempre having taught them the lessons, we also have to abide by it and practice what we preach. oo nga naman, paano maniniwala yung mga bata kung hindi kami magiging example para sa kanila diba? :) oo nakaka-pressure, pero wala naman masama mag-try magbago dia? lalo na kung para sa ikakabuti mo/naten yun diba? :) alam ko magiging mahirap, but i'm up for that challenge! GAME ON! :)
4.) don't talk when your mouth is full.. of gossip that is! ito na siguro yung greatest lesson ko for the month. i know guilty ako sa ganyan, lalo na kung ang mga kasama ko ganyan din, pero ngayon nakita namin kung ano ang "damage" na nagagawa when you talk about others, and when you don't mind your own business. i have come to live by the saying "it's not mine to tell".. pero i admit minsan hindi ko to nasusunod. pero ngayon i'll try my best. also, i'll try harder to keep my mouth shut. if it's not my story to tell, i'll just keep quiet. [and eat ice cream perhaps? :)]
ayun lang for now. :)
"Thank You Lord for Providing... Everything..."
No comments:
Post a Comment