Kaibigan. Tara. Usap Tayo.

wala nanamang magawa. umuulan. walang pasok. katamad kumilos. hindi makatulog kahit masarap matulog. at hindi makakain kahit masarap kumain. hay! anu beh? kelan ko ba uli masisilayan ang UST, ang commerce building, ang 4ba6, ang dancesquad, at syempre ang aking crush na si CHESTER TAYLOR at ALBERT GO! nyahaha. (puro athlete ah!) weniwey, basta i soooo miss school, i miss the "toxicity" and the "semi-annoying" professors and blockmates! harhar! (kasama ka dun LIM UN!) so ayun. blah!

ayoko masanay sa mga ganitong "lazy mornings". why? kasi pagnagkapasok nanaman mahirap uli mag-adjust. although masaya kasi maaga na talaga ko nagigising. sana lang kasi wag naman as early as 6:30am eh noh! tae! ang haba ng araw. hihihi. nauubos agad ang mga dapat gawin.

weniwey, sabi nga ni dalo, baka nga kaya laging walang pasok is kasi daw binibigyan daw ako ni GOD ng time to really think. i-assess uli ang sarili, and i-maintain ang focus. kumbaga, para pag balik ko sa school, study mode na uli. iwanan na ang "drama" sa bagyo at ipatangay sa hangin. yeah! astig. "sige lang, sandal ka lang at wag mong pipigilan. isigaw mo lang ang lahat sa hangin, iiyak mo lang ang lahat sa akin." ayan ang paulit-ulit nyang kinakanta sakin habang magkausap kami sa phone. (di na nga nakakaaral ng chem yun kakakulit ko sa kanya eh.) tas ang reply ko naman ay "tuloy parin ang awit ng buhay ko, magbago man ang hugis ng puso mo, handa na kong hamunin ang ating mundo, pagkat tuloy pariiiiiin.." ayan! napaganda pa naman ng boses namin kapag nagaasaran sa phone! sabi ko "kulang nalang yung kotse pati U.P diliman okei na eh!" at ayun, biglang namiss ni loko ang isaw at banana shakes. :D

i feel better today than yesterday. achievement ko for the day? hindi ako umiyak. 2 consecutive days na. i mean hindi ako umiyak physically, gets? ah basta no tears! ito ay dahil sa mga taong, umaalalay sakin na hindi na muling madapa (at madungisan!) literal! muntik na kong madapa sa putikan kanina dahil ang arte-arte ko at sinuot ko pa yung "highs" ni ate les eh umuulan at nakapambahay lang naman kami! (natatalsikan kasi ako pag naka flip-flops lang.) ito kasing sila mikko napakaharot sa daan! hay! :D mapapasigaw nanaman ako ng 'paksheeeeet!' nito ng wala sa oras eh. (at wala sa POISE!) hahaha.

so ayun, i've spent the whole day with my kada. kada ko dito samin. all boys. ako lang bakla. wala kay mommy yun dahil kilala nya isa-isa yung mga yun at kilala nya mga magulang at alam nya san nakatira kaya no worries sya. so weniwey, second time na namin uli mag-bonding (kahapon kasi major road trip kami!) tas ayun, kwentuhan sa life, asaran, nuod dvd, dotahan, ps, basta lahat ng "lazy mode" na ginagawa ng boys! nagluto na sila ng meryenda. hindi ako interesado kaya hindi naku nakigulo sa pagkain. isusuka ko lang yan! :D

mabilis naubos yung food, parang tinangay ng bagyo! at si mikko lang ang naiwan sa table. tinawag nya ko para kumain, but i said no. sinabi nya nalang "lumapit ka nga dito!" at dali naman akong pumunta. "magsalita ka na nga? anu problema mo ha? yang ganyang mukha mo familiar sakin yan! ganyan ka naman eh. lumalapit ka lang samin pag may problem ka!" "hoy hindi ah! ang sama mo! weniwey..ganito kasi.." and i've told him everything magmula nung simulang-simula hanggang katapusan. with all honesty, hindi edited, hindi dagdag bawas. wala akong mapapala kung mag-iimbento ako ng kwento. (hindi ako umiyak!) and after na magkwento ako (at matuyuan ng laway!) biglang tumawa ang loko, hindi lang tawa kundi halakhak. bigla nyang tinanong "nakatago pa ba memorabilias naten sa inyo?" "oo naman. bakit?" "punta tayo sa inyo kunin naten tas balik tayo dito!" and so we did. hindi ko alam anung plano ni loko pero ginawa namin, pinagsunod-sunod yung mga letters, at kung anu-anong achechenes. (it was kind of fun kasi ang 'gayish' eh! imbes na naglalaro kami ng ps ayun kami at nagpapaka-mushy pillows!) tas isa-isang nireview. "hindi ka ba napapagod? nagrereview ka na for your exams tas rereviewhin pa naten past naten?" "manahimik ka!" antaray ng lolo! tas ayun. after we've finished he said.. "see? see? same lines, same script! same delivery!" napanganga ko. oo nga! parang replay, iba nga lang leading man ko! same movie ika nga namin! pero sabi ko wala silang resemblance.

anu nga bang ibig sabihin nito? nakakatuwa dahil yung mga binitiwan kong salita dati sa kanya, hindi rin pala nagkatotoo. i mean, some did went well, pero yung mga "hihintayin kita.." "hindi na ko magbbf ng iba.." at kung anu-ano pa hindi naging totoo! oo we still value yung "favorite bf/gf" na terms namin pero secret nalang namin yun kasi baka makasagasa kami. basta all he said was nasasabi ko lang daw lahat ng toh dahil nasasaktan pa ko ngayon at i wanted to relieve my pain. may psycho factor daw! (takteng tao kasi toh! tingin talaga sakin psycho! pati pagkain ko psycho! pati pag-me-make up ko! lahat na!) sabi pa nga nya hindi daw talaga ko nagbago, mas naging matured ng onti yung pag-iisip pero i'm still "pochay" to him. yung once daw na "so highschool" nyang gf na nagdalaga na daw! hay! kakatuwa kasi nung narinig kami ni bes, biglang lumapit tas sabi "alam mo, prinsesa ka dito kahit anong gawin mo! magkaron ka man ng prinsipe wala kaming paki!" aaaaww.. ang "gayish" talaga ng mga toh! basta i'm just feeling better dun sa ginawa namin ni mikko. (and sorry naman, ako lang ang hindi pinagseselosan ng gf nya! bwhehe!)

siguro nga kaya nangyari toh para din mas bigyan ko naman ng halaga yung iba kong relationships. (friends, family, others.) like for example kay mikko, ex ko sya. alam din nila kath kung panu ako nahirapan sa kanya. first time ko rin nag-open kay ate les tungkol sa relationships nung nanghingi ako ng advice tungkol kay mikko. mga first achechenes sa kanya galing. all the while kala ko kaya lang kami naging ok kasi kailangan maging professional (sa SK kasi mahirap may conflict! pati sa kada.) pero hindi pala. we're still the same, sabi pa nga nya "kala ko ba ako dada mo pati besfren? see? see? sya pla yun!" and then we laugh. he still cares kasi daw talaga sabi nya, and sabi nilang lahat, ako lang daw ang naiibang girl na kaibigan nila. kung mga sira-ulo nga sila nanligaw na sila lahat sakin, pero mas masarap daw akong barkada! WELL, MAS MASAYA TALAGA AKONG KABARKADA PERO NAMIMILI AKO! HAHAHAHA.

kakatouch kasi kalalaking tao nitong mga toh pero ganito sila ka-sensitive. minsan din kasi sakin sila nanghihingi ng advice sa mga gf nila. :D ah basta! bakla o hindi, wala akong paki! friends are friends.

hindi ko pa uli nakakabonding mga gurlfriends ko sa church kasi super busy eh. pero in time, say SEMBREAK, (except for chasha!) ay makaka-uber bonding ko na uli sila! bwehehehe. go gurls! alam ko namang picture picture lang ang remedy ng lahat ng ito eh! hahahaha. mwah! mwah!

ayun! kaya kayo, kung may mabigat kayong prob.. kaibigan tara! usap tayo! mga totoong kaibigan lang ang nakakaalam ng totoo mong nararamdaman! hehehe. ah basta! i luuuurve them! all of my friends i luuurve you with all my heart!

and with this blog, masasabi kong, finally.... I AM BEGINNING TO BE HAPPY AGAIN! better days! ciao!

Bakit Nga Ba?

isa rin ito sa mga tanong na lagi kong iniiwasan ngunit pilit na sumisiksik sa utak ko. hhhmmm. bakit nga ba? ganito. ganyan. at pag nasimulan mo na ang tanong na yan, susundan na yan ng mga "hindi kasi ganito ganyan!" malabo! nakakainis. nakakaiyak. nakakasuka. sabi nila yung buhay daw parang isang "wheel", kung ngayon daw ay nasa ilalim ka, in time aangat ka narin sa taas, dahil patuloy lang ang pag-ikot ng wheel. ito ang iyong buhay! "life must go on.." sabi nga ni mama, binara ko siya. "what if yung ikinabubuhay mo / yung nagbigay ng worth sa buhay mo nawala na? paano ka magpapatuloy diba?" she just threw me another question, "kung si mama ba ang nawala magkakaganyan ka din?" and then i shut up!

oo nga. bakit nga ba? bakit kapag heartaches na ang nararamdaman ng isang tao, most especially girls, parang end na ng world nila. well, you can NEVER blame us. sobrang EMOTIONAL kami magmahal mga girls. kaya nga pagnakakahanap na kami ng "close to perfection" na relationship, hinid basta-bastang ni-le-let go yun. (yes, we might go "somewhere else" pero it will always be our HOME that we'll go to in the end?) martyr? oo! sobra! minsan talaga kinakalimutan na ang sarili para lang sa mga achechenes na drama moments at pagluha. hay! tama na kasi. ayoko na! pero bakit nga ba? bakit kahit nahihirapan na ko ng sobra sobra patuloy parin ako sa kakaganito? bakit nga ba?

oo nga. bakit nga ba? bakit nga ba sa tuwing napapangiti ako, naiisip ko na "sana sya ang dahilan nito.." "sana mapasaya na nya ko ulit.." pero hindi ito tama! anlabo ko ngayon kaasar! kasi feeling ko tuwing sumasaya ako ng konti (kahit sa simpleng paglalambaras ng mga pusa namin sa cage nila.) feeling ko plastic yung pagiging happy ko. ewan ko lang ha? pero last sunday, nung pinagtitripan namin si binoy at si lansulot, sobrang totoo tawa ko nun! haha! minsan nga naaawa narin ako sa mga tao sa paligid ko eh. imbes na may inaatupag silang ibang mas makabuluhan, heto, patuloy ang pagpamper nila sa isang malditang batang nag-iinarte. thank you so much guys! i love you all. oh see diba? i've got lots of someone who loves me. and yet isa ang hinahanap ng puso. hay. bakit nga ba?

oo nga. bakit nga ba? bakit nga ba mahirap bumitaw? dahil hindi ko naipaglaban kaya hindi ako mapalagay? dahil ba hindi ko pinahalagahan kaya gusto kong makabawi? dahil ba masyadong malaki ang mga nagawa kong kasalanan kaya gusto ko itong ituwid? bakit nga ba? napapagod narin ako kakaisip dito ha? alam ko masaya na sya. pero bakit ba hindi ako makuntento dun? nagpapaka-selfish ba ko na gusto ko sakin sya maging masaya? bad gurl melai! bad! hindi ko na talaga alam gagawin ko. GOD.. please? tapusin nyo na tong part ng buhay kong toh? :(

oo nga. bakit nga ba? kahit ilang tao na ang kumausap sakin tungkol sa nararamdaman ko, at todo explain na ang lahat ng bagay ay may purpose, but still, bakit nga ba? bakit hanggang ngayon hindi parin ako mapalagay? parang "multo" ang mga pangyayari. malimutan mo man ngayon, it will forever hunt you! in your dreams, kapag masaya ka na, kapag okei ka na, you can never tell! yung mga person pa na nakakausap ko is yung mga least likely kong nilalapitan pag may prob ako. i won't mention names baka mabuking sila. wehehe. basta, this time kasi ayoko din na yung mga super close friends ko yung makausap ko kasi alam kong whether they like it or not, magiging biased sila sa mga paliwanang nila. and i don't want that. gusto ko yung walang papanigan. hehehe. haaay! basta maraming salamat sa lahat lahat ng nagtyatyagang kausapin ako sa likod ng kabaliwang ito.

oo nga. bakit nga ba? bakit nga ba kahit na alam ko nang wala na tayog mararating, bakit meron parin akong nararamdamang "someday" sa loob ko. yung "balang araw" na sinasabi nila, yung mga "malay mo naman diba?" haay! lagi ko tong sinasabi pero ito ba talaga nasa puso ko? ayoko ng false hopes. ayoko din ng wish! sabi nga ni ate joj, iba ang wish sa hope, at sya ang hope! hay! patayin ang feelings na ito! ayoko na talaga! wag ko na sabayan ang bagyo ng iyak ko. kapagod na eh. weak ka na nga pinapahina ka pa ng panahon? anu ba namang klase yun diba?

oo nga. bakit nga ba? bakit nga ba yung mga recent post ko ay maraming "typo error"? well, isa lang sagot jan. mahirap na i-correct ang tinatype habang umiiyak at umaagos ang emotions mo habang nag-ta-type ka. naku ako pa naman hindi tumitingin sa monitor kapag nag-bo-blog! wehehe. sorry naman!

oo nga. bakit nga ba? bakit nga ba mahal kita kahit na di mo pinapansin ang damdamin ko? di mo man ako mahal ito parin ako nagmamahal ng tapat sayo. bakit nga ba mahal kita kahit na may mahal ka nang iba? bakit baliw na baliw ako sayo, hanggang kailan ako magtitiis? bakit nga ba mahal kita?

oo nga. bakit nga ba? bakit nga ba biglang si ROSELLE NAVA ang napagbuntungan ko ng blog ko! malamang kasi yun yung naririning ko ngayon sa radyo! taeng radyo! whatta timing! hahaha. sige na sige na kakalurka na tong DRAMEDY ko sa buhay! ciao!

*happy crying!* -dalo

Ok Lang "DAW" Yan..

hey hey hey! napaka-aga pa. drama nanaman ba? hay nakuu! suko na mata ko, magang-maga sa kaiiyak. takte kasi! baliw na yata ako! natulog na nga ako ng maaga kagabi eh. 9:30 sharp i was asleep. at ayun, 5am nagising nanaman ako, this time walang alarm. well, siguro "brain alarm" gumana kasi hindi pa daw ako nag-aaral... AGAIN! takte kasi haggard naman ako kahapon noh! kaya ayun, pagka-gising ko aral agad. and then, isang page palang ang nababasa ko, i began to cry. huuuuuu! bakit ba kasi! sabi ko naman wag muna ngayon, mahirap eh! but no! God is so insistent na i-test ako. hay! but then i just said "bring it on!", iiyak lang naman ako eh, tas susuka ulit, and then after that i'll be fine. for a while! wehehe.

*MY CRIES, MOM'S ALARM*

5:30am at ngumangawngaw nanaman ako. ang lamig ng feeling. (kasi nakatutok sakin electricfan!) tas ayun, habang inaaral ko ang walang kabuluhang business ethics, iyak ako ng iyak. and then my mom woke up. "nakuu! baka pagalitan na ko nito kakaiyak!" but then, mabait si mom/GOD, she lied beside me and hug me tight. and told these words 'anak! na "first love" ka ata sa kanya ah.' and then i started to cry hard! oo nga siguro, i said to myself. pero diba? paano pa? wala na eh. huuuu! well then, ayun as our conversation goes on, we tried to sit down, she hold my hand and we prayed. we prayed not only for what i'm going through but for our family as well. kasi daw she thought i was the "strong one" since she never sees me na may bahid ng problema, siguro schoolworks lang. ngayon nya lang daw ako nakitang ganito ka-weak, kaya doble ang hurt na balik nito sa kanya! ewan ko ba, pero pag si mommy na nagsasalita, i feel safe. basta parang laging secure yung feeling. basta lagi kapag lalakas na yung iyak ko, hihigpit ang hug nya. at kapaga nasusuka na ko, hahampasin nya likod ko. (sweet noh?) and after we prayed, humiga ulit kami. she wrapped me in her arm like a little baby (damulag!) and hummed hymns like "God and God Alone", "I am", "In His Time", at di ko na alam yung iba. it made me calm down (and made me miss YOUTH CHOIR!) pwet! tagal ko na walang practice. basta, ayun! iba na talaga kapag kakampi mo mommy mo. mommy pa lang yan ha? anjan pa 2 kong ate! bwehehe.

sabi ko kay mom "anu ba toh. ganito nanaman. bukas ulit mom ha?" at walang sabi-sabi nahampas bigla pwet ko! ouch! :P

*I'VE GOT ALL MY SISTERS WITH ME*

ate kat & ate joj, you're words are sooo.... *blank*! di ko mahanap right adjective to describe it! basta salamat! naramdaman ko kayo kahit malayo! hehehe. si ate kat, as what my mom was telling me kahapon, should be my source of strength. why you say? kasi compared to her, dumi palang ng kuko pinagdadaan ko ngayon! and sya nga nakaya nya eh, ako pa daw hindi? parehong dugo lang naman daw tumatakbo samin eh! hahaha. basta ganun. and syempre hindi pwede balewalain si ate les, dahil kung si ate kat malakas, si ate les magaling mag-divert ng attention, never loosing focus. and dapat din daw ako ma-inspire dun! hehehe. si ate joj naman.. may "sister bond" naren kami nyan! i remembered my first camp sa blueroze, sya ang unang counselor nun na lumapit sakin and, what do you know diba? we have our same "father series!" hehehe. love banquet yun, natouch ako sa lahat ng sinabi nya sakin nun. wehehe. kaya ayun since that day i know magiging superb kami! plus super close nila ni "nanay kat" nya! at mejo mejo kay "tita les" nya. (lahat naman yata kasi close nito ni ate joj eh!)

hay naku! kung anu bang objective ni God ewan ko. pero ako, nung time na sila ate ang ganito, super pray ako for their happiness, akala ko okei na sya nung birthday ko. (it was one that i wished for nung first time kong napunta sa isang catholic church! basta may ganung kheme kasi sa kanila!) kaso sumablay yung isa, tsk! (hindi lahat nadadaan sa mrs. fields! bleh!) ayan, tas ngayong mejo okei na sila, ako naman. hay! sakto lang din tong phasing ni God eh noh? alam nyang matindi-tindi yung lagapak ko, kaya ni-ready nya yung 2 alagad ko to pick me up! hehehe. isama pa ang punong kawal na si mommy! hehehe. kagaya nga ng sabi ni ate kat "may 4 na tao sa buhay mo na hindi makikipag-break sayo..." weeee. *naiiyak ako swear*

*MAHIRAP MAGBASA NG WALANG MAKITA*

literal! sige nga i-try mo! eh kasi naman, sa super iyak ko, namaga ng todo mata ko, at ngayon hirap na hirap ako mag-blog dahil di ko masyado makita. takte! mukha na kong chinese na nag-da-drugs! wehehehe. tas hindi rin ako makabas ng hand-outs kasi size 8 yung font. pweh! mamaya nalang pag-kumalma na mata ko uli! whe will this end? hindi ko alam. pero alam kong nasa akin lang din yung decision na yun. sa ngayon hindi ko alam. masaydong malalim ang sugat, at ang paggaling ng sugat dumadaan sa proseso. hindi kaagad magaling na! got it? uh-huh!

*MEMORIES ARE ALL THAT'S LEFT*

ITO ANG PINAKAMAHIRAP PAKAWALAN! as in! hindi ito agad agad! hay buhay! mahirap kasi marami eh. mahirap itapon dahil "it's too precious to let it all down the drain." and i know hindi ito mapapalitan / mahihigitan ng iba. *mark my word* iba sya, naging iba ako sa kanya, iba kami! hay! pero wala eh. chedeng! wala na. ampf! ayoko narin mabuhay sa mga "if only.." lalo akong nahihirapan kasi kahit ilang "if only" gawin ko, time can never be brought back. aaaaw. nakkainis. nakakaiyak. nakakasuka. sabi nga ni kath 'sasaya. sasaya. sasaya din ako.' paano kung hindi? i mean sasaya nga pero di tulad ng dati. gets? hindi magka-level. hay!

hindi ko ringagawin ang ritual kong afetr a break up "sunugan" galore. sunugin ang mga letters, memorabilias, etc. NOOOO! i'm not that person anymore. yung mga yun for keeps yun. para naman pag tumanda akong dalaga, may masasabi parin ako sa mga kabataan na 'ito ang ebidesyang nagmahal din ako ng sobra once in my life'. naknang! may ganun? hehehe.

at ngayong lumalakas ang ulan, napapagtripan kong maligo sa ulan. para umiyak ng todo, at isama sa pag-agos ng ulan, at para kung masuka ako, madali linisin. bwehehe. :D wala daw ata pasok. hindi pwede! ayoko buruhin sarili ko dito sa bahay, at umiyak pa lalo! baka bukas wala na talaga kong makita! wala pa man din si mama dito sa bahay, walang magpapatahan sakin. :( at bago pa mag-brown out, tatapusin ko nalang muna itong post ko. ciao! :D

Broken By You. :(

first lonely night, what will i do? i feel my heart breaking in two. i'm such a fool, when will i learn? i fell so deep, and then i got burned. if you gave me just one reason why my heart just might let go. maybe one day i will fall in love again,
but for now i'll just leave my heart in two.

if i never fall in love again. if i never touch your skin again. if i never feel again this way. if i never see another day. remember me, remember this. cause one thing that will never change is the feeling in my heart, so broken by you.

love still remains after you're gone. please explain where did i go wrong? and if you gave me just one reason why my heart just might let go. maybe one day i will fall in love again, but for now i'll just elave my heart in two.

never fall in love again, never pass this way again. never. never.
never fall in love again.

never had my heart broken by you, i'll just leave my heart in two. :(

Better Days. :)

ooh-ha! halos wala pang 1 week pero ang improvement naman diba? better days na agad? bakit nga ba? oooops! hindi ko ito pinilit ha? (konting tulak lang!) eh kasi, for the past 4 days that i was crying so hard, ayun finally, kanina bumigay na mata ko. unang-una, sinaway na ko ni mama dahil may possibility na pumutok yung eyelids ko sa sobrang maga. secondly, nagsuka ako kaninang morning sa super iyak. and lastly, i am just simply tired. hehehe. kaya ayun! enough with the drama na! chaka ang dami rin nangyari this day, as in this day lang, that made realize a lot of things. naiiyak nga ako sa sobrang realizations na mga nangyari eh! simulan ko na?

*OF MY SHOES AND A MOTORCYCLE*

naglalakad ako sa kahabaan ng taft, papasok palang ako. naka-mp3 ay naka-todo volume. naglalakad ala super model na may "wind effect" pa at feel na feel. at biglang *plok!* nasira ang takong ko! at dahil naka-mp3 ako, i wasn't aware how loud my scream was, i ended up shouting "paksheeet!" tas nagulat ako andaming nakatingin, then pag angat ko ng ulo ko, may nag-cut na motorcycle from behind nung jeep, napatalon ako pagilid talaga! then... i panicked, and almost cried. tae! anu kaya kung hindi ako natapilok, eh di mega lakad parin ako along the road and then siguro nagasaan ako nug motorcycle. nakuu! noooo! hindi ako pwede magkaroon ng injuries kasi malapit na competition, kaya i'm very well taking care of my body and my shape. (coke litro? haha!) so ayun, narealize ko lang na, basta! kailangan ko pa mabuhay, salamat at naligtas ako kanina, kung hindi.. ampanget naman kung huling sinambit ko sa mundo ay "paksheeet!" diba? galit si LORD! bad gurl! bad baby gurl! kaya ayun, on my way to school, i just kept thanking HIM for that incident. isa nanaman ata toh sa mga senyales nya. "anak! gising! balik sa reality! andito ako, gagabayan kita!" haaay! ang sarap ng feeling!

*OF PRELIMS AND NOT STUDYING THE NIGHT BEFORE*

advice lang: kung plano nyo "break-up", please don't do it during prelims/finals/boards or any other major exams. mahirap super. just like me. i TRIED to focus. super prayed so hard for wisdom and clear mind. but then, ayan, hindi maalis sa isip ko. ang resulta, hindi ako nakaaral ng night before my prelims. TAX 1, ENTREPRENEURSHIP, at FEASIB lang naman exams ko. suuuuper patayan lang naman! sisihin nyo si dalo, dinaldal ako mula 8:30pm hanggang 1:30am! hahaha. at may pahabol pang text text ng 2am! (pati nga si chasha sinasaway na ko na mag-aral naman daw ako! :D uy! mabanggit lang ang name ni cha!) hahaha. hindi joke lang! ayus lang yun, mega kwentuhan lang kami! tas ayun, buti naka-alarm ako ng 4:30am kaya nung nagising ako nakabasa pa ko kahit pano. sa dami nang kailangan basahin naka 5 hand-outs pa ko. eh 17 yung total! hahaha! well anyway, super malakas ata ako kay GOD this time, at ang inaasahan namin super bloody exam sa tax, ayun suuuper dalii! i mean, it not as hard tulad ng naunang exam namin. hahahaha! super nakasagot ako, although hindi lahat dahil nakalimutan ko yung iba! ah basta! another blessing! at hindi pa nagtapos dun, sa entrep din hindi nakapag-aral. mahirap yung exam, pero lahat nahirapan, so lamang parin ako! sila na nag-aral nahirapan eh! hahaha. ako no efforts pero nahirapan din. QUITS! tas sa feasib naman, super dali kasi evaluation lang ng groupmates pati multiple choice lang! hay! and after all of those exams, i thanked HIM for guiding us, pati kasi nakaya ko mga exam, eventhough i didin't study that hard. nakuu! hindi na ganito sa finals promise!

*GRAD PIC CANCELLED*

dapat this friday na yung grad pic namin, but nooo! dexter announced kanina na na-move on september 22 na yung grad pic since ang daming nakareserve dun sa RED IMAGES, kaasar kasi naka-set na yung heart ko. pero blessing in disguise yun. 3 things! first, panget ng length ng hair ko ngayon so i bet hindi magiging maganda grad pic ko. secondly, i lack beauty rest! yup yup! sa mini dramserye na naganap nitong mga nakalipas na araw, super panget ng mata ko. panget na nga pumanget pa! takte! kaya ayun super ok na rin na hindi tuloy. and lastly, baka daw hindi maging "authentic" smile ko sa grad pic. baka bumakas pa sa mata ko na hindi ako masaya sa grad pic ko. ahahaha! kaya okei na rin na sa september 22 na. ONE BIG PROBLEM! yun yung araw ng competition namin! kaasar! magpapatong patong nanaman mga make-up sa mukha ko. hahaha! ah basta keri na yan! :D

*I KISSED DATING GOODBYE*

ITO ANG DAHILAN BAT TALAGA HINDI AKO NAKAARAL KAGABI. taimtim na kong nagbabasa sa tax, pero walang nagreregister. nakaakinis kasi i'm not like that, sakin kasi thrice ko lang basahin memorize ko na. but this time it wasn't like that! so anyway, ayun habang nagbabasa ako, bigla akong tumigil. tapos binuksan ko yung "mini-library" ko. sa kailalim-ilaliman, nandun yung mga joshua harris books ko pati mga iba pang inspirational books ko. i picked up i kissed dating goodbye. hindi dahil bitter ako na gusto nang isumpa ang mga relationship. noooo! no to bitterness! its just that i needed enlightenment, something na hindi ma-eexplain ng ibang tao, but only that book. so ayun. basa. basa. at basa pa. after reading the first chapter i just said to myself "shucks! ganun pala kapangit mga past relationships ko. it's so not pleasing with God! super nakonsensya talaga ako. nakakaiyak. naiyak talaga ko sa realizations ko nun. grabeh! super hingi agad ako ng tawad sa lahat lahat! (magmula ng kalandian ko sa lalaki! hahaha.) and after that i was relieved, and felt asleep.

*MOMMY KNOWS BEST*

6:30am gising na si mama. pagsilip ko sa kwarto she was doing her daily routine; pray, basa ng bible, daily bread, purpose driven life both tagalog and english version, and afetr that pray uli. i gave her some time, then pumasok ako sa room, lied beside her. and then, i did the unthinkable. i cried so hard in front of my mom. (usually kasi sa bahay patago akong umiyak, sa cr, ilalim ng kumot, sa terrace, basta tago! kasi my mom doesn't want to see us crying kasi hurtful daw sa kanya.) tas ayun, nagshare na ko. unang sinabi sakin ni mama is "thank you" dahil naging open daw ako. she gave me lessons. not the typical "sabi ko kasi sayo eh." but rather on how things will be ok, and how brave i am na i accepted na weak and defeated ako. basta mga ganung factors. feeling ko that time, it was God that was talking to me. as in. i cried and cried and cried. (ito rin yung time na sumuka ako sa sobrang iyak. napraning si mama.) tas ayun, after all that talking (lasted 1 hour and 30 mins.) narealize nya na late na sya for work, and i am almost laet for school. so we stood up, gave each other a tight hug, and then laugh! yes! we laughed because biglang umeksena si daddy at sumigaw. "bat kayo andito? anong oras na!" hahaha. funny rin pala minsan si dad! i love you mom! thanks! :D

*BEING STRONG FOR SOMEONE*

bago ako pumasok, akala ko super weak ko. ako yung natalo, naiwan, sinukuan, at lahat lahat ng kadramahan sa mga filipino movies. akala ko ganun ako. for a while oo, pero FOR A WHILE lang. ayan, kanina sa school, after namin mag-c.r. ni son, napaiyak ako, she knows what's it about. ayun she super pampered me, and her words stuck within me. "hindi naman pwede kasing ikaw lang happy, dapat sya din!" so ayun, napatahan nya ko, and malapit narin kasi exam nun, and indeed i felt well. hay! its just so good to have gurlfriends! you no longer need to explain, they just understand. after exam sa entrep, i know something's up with mar-b, paglabas nya ng room i called him 'boy! lika dito.." then i gaevhim a super tight hug, he hugged me back and told me "mahirap melai..". sabi ko na eh! something's up! kaya ayun, usap kami, i told him na things will go well, and then i said "hindi pwedeng dalawa tayong mahina, paano na feasib naten diba? we need to be strong. ok kung di mo kaya, i'll be strong for you, i'll help you." madrama man, at nakakahiya pero wala kaming pakielam nun! nagkalat ang mga 4th year at 3rd year studs sa corridor habang nangyayari lahat yun, but we don't care! tas sabi ko kain nalang muna kami kasi baka gutom lang ang lahat!

tapos namin kumain, super silent lang sya. and i'm not used to it. kasi sya lagi madaldal at mapangasar eh. so hindi ako nagpaka-pushy! i justw aited for him to talk. umakyat na kami uli for our next exam, and since super dali lang nun 20 mins. lang and then we were out. i know he needed someone to talk to kaya sinamahan ko muna sya at nagpunta kami sa field. hay! of all why the field! sabi nya para daw tahimik at mahangin! lintek! emoterong lalaki! hahaha. sana sa baywalk ko nalang dinala toh! hahaha. so ayun, he was silent. i waited. and then he opened up. yung mga hurt and pain na nararamdaman nya, lahat, from friends, to family, and with himslef narin. after nun, alam kong nagpipigil lang sya ng kanyang tears kaya i didn't look at him nalang. "nag-pe-pray ka ba?" i asked him. "lagi?" "oo naman.. ay hindi rin, minsan.." i adviced him what i learned nung group dy ni bits last sunday (akalain mong nabanggit din si bits! hi bitch! :D) sabi ko sa kanya, lahat lahat ng pain mo i-cast mo kay God, he'll give you rest. yun lang naman gusto nya eh, na sumuko ka para sya na gumalaw sa life mo. funny but true. basta mga advice ko sa kanya is more of pagpapahalaag sa sarili nya, sa family nya, and kay God of course. sabi ko din na kung hinid para sa kanay wag ipilit, dahil kung para sa kanya naman yun dapat hindi na sya nahihirapan. hehehe. (nag-aadvice ako sa kanya and at the same time sa sarili ko) basta ayun. and syempre i told him na he may have doubts kasi ako nga diba kakalagpak ko lang? sabi ko nalang, at least i know when to get up. oh dabah ang taray! beauty pageant ito! hahaha.

so ayun, after that, he was silent again. at onti-onti nang umuulan, inantay namin ng onti. alam niyo kung bakit? para isabay dun luha namin. naiyak din ako kasi ganun para nararamdaman nya, nakita ko sarili ko live! (but of course totally different stories but on the same category!) ayun, mejo lumakas na ulan kaya we decided to go home.

sa fx tahimik parin sya. at bago sya bumaba i told him "isipin mo lahat ng sinabi sayo mamayang gabi." and after that he closed the door. sabay naisip ko! shucks! wag pala dapat mamayang gabi! may FINANCE exam pa! hehehe. sablay ampf!

so ayun, that's how my day went. it may seem too plain, pero sakin it was really something. kung super dilim nung 11, 12, and 13.. ngayong 14 umaraw na, may rainbow pa! hehehe.. hay! i sooo luuuurve the sun! :D siguro marami sa nagbabasa ngayon napapaisip "aba! si melai puro GOD at napaka-banal ngayon." hay! i decided i wanted to change. and this change will be long-term na. masyado na ata akong matanda para maglaro pa at hindi magseryoso. basta, i'm hoping for the better. better days ika nga! :D ciao!