hey hey hey! napaka-aga pa. drama nanaman ba? hay nakuu! suko na mata ko, magang-maga sa kaiiyak. takte kasi! baliw na yata ako! natulog na nga ako ng maaga kagabi eh. 9:30 sharp i was asleep. at ayun, 5am nagising nanaman ako, this time walang alarm. well, siguro "brain alarm" gumana kasi hindi pa daw ako nag-aaral... AGAIN! takte kasi haggard naman ako kahapon noh! kaya ayun, pagka-gising ko aral agad. and then, isang page palang ang nababasa ko, i began to cry. huuuuuu! bakit ba kasi! sabi ko naman wag muna ngayon, mahirap eh! but no! God is so insistent na i-test ako. hay! but then i just said "bring it on!", iiyak lang naman ako eh, tas susuka ulit, and then after that i'll be fine. for a while! wehehe.
*MY CRIES, MOM'S ALARM*
5:30am at ngumangawngaw nanaman ako. ang lamig ng feeling. (kasi nakatutok sakin electricfan!) tas ayun, habang inaaral ko ang walang kabuluhang business ethics, iyak ako ng iyak. and then my mom woke up. "nakuu! baka pagalitan na ko nito kakaiyak!" but then, mabait si mom/GOD, she lied beside me and hug me tight. and told these words 'anak! na "first love" ka ata sa kanya ah.' and then i started to cry hard! oo nga siguro, i said to myself. pero diba? paano pa? wala na eh. huuuu! well then, ayun as our conversation goes on, we tried to sit down, she hold my hand and we prayed. we prayed not only for what i'm going through but for our family as well. kasi daw she thought i was the "strong one" since she never sees me na may bahid ng problema, siguro schoolworks lang. ngayon nya lang daw ako nakitang ganito ka-weak, kaya doble ang hurt na balik nito sa kanya! ewan ko ba, pero pag si mommy na nagsasalita, i feel safe. basta parang laging secure yung feeling. basta lagi kapag lalakas na yung iyak ko, hihigpit ang hug nya. at kapaga nasusuka na ko, hahampasin nya likod ko. (sweet noh?) and after we prayed, humiga ulit kami. she wrapped me in her arm like a little baby (damulag!) and hummed hymns like "God and God Alone", "I am", "In His Time", at di ko na alam yung iba. it made me calm down (and made me miss YOUTH CHOIR!) pwet! tagal ko na walang practice. basta, ayun! iba na talaga kapag kakampi mo mommy mo. mommy pa lang yan ha? anjan pa 2 kong ate! bwehehe.
sabi ko kay mom "anu ba toh. ganito nanaman. bukas ulit mom ha?" at walang sabi-sabi nahampas bigla pwet ko! ouch! :P
*I'VE GOT ALL MY SISTERS WITH ME*
ate kat & ate joj, you're words are sooo.... *blank*! di ko mahanap right adjective to describe it! basta salamat! naramdaman ko kayo kahit malayo! hehehe. si ate kat, as what my mom was telling me kahapon, should be my source of strength. why you say? kasi compared to her, dumi palang ng kuko pinagdadaan ko ngayon! and sya nga nakaya nya eh, ako pa daw hindi? parehong dugo lang naman daw tumatakbo samin eh! hahaha. basta ganun. and syempre hindi pwede balewalain si ate les, dahil kung si ate kat malakas, si ate les magaling mag-divert ng attention, never loosing focus. and dapat din daw ako ma-inspire dun! hehehe. si ate joj naman.. may "sister bond" naren kami nyan! i remembered my first camp sa blueroze, sya ang unang counselor nun na lumapit sakin and, what do you know diba? we have our same "father series!" hehehe. love banquet yun, natouch ako sa lahat ng sinabi nya sakin nun. wehehe. kaya ayun since that day i know magiging superb kami! plus super close nila ni "nanay kat" nya! at mejo mejo kay "tita les" nya. (lahat naman yata kasi close nito ni ate joj eh!)
hay naku! kung anu bang objective ni God ewan ko. pero ako, nung time na sila ate ang ganito, super pray ako for their happiness, akala ko okei na sya nung birthday ko. (it was one that i wished for nung first time kong napunta sa isang catholic church! basta may ganung kheme kasi sa kanila!) kaso sumablay yung isa, tsk! (hindi lahat nadadaan sa mrs. fields! bleh!) ayan, tas ngayong mejo okei na sila, ako naman. hay! sakto lang din tong phasing ni God eh noh? alam nyang matindi-tindi yung lagapak ko, kaya ni-ready nya yung 2 alagad ko to pick me up! hehehe. isama pa ang punong kawal na si mommy! hehehe. kagaya nga ng sabi ni ate kat "may 4 na tao sa buhay mo na hindi makikipag-break sayo..." weeee. *naiiyak ako swear*
*MAHIRAP MAGBASA NG WALANG MAKITA*
literal! sige nga i-try mo! eh kasi naman, sa super iyak ko, namaga ng todo mata ko, at ngayon hirap na hirap ako mag-blog dahil di ko masyado makita. takte! mukha na kong chinese na nag-da-drugs! wehehehe. tas hindi rin ako makabas ng hand-outs kasi size 8 yung font. pweh! mamaya nalang pag-kumalma na mata ko uli! whe will this end? hindi ko alam. pero alam kong nasa akin lang din yung decision na yun. sa ngayon hindi ko alam. masaydong malalim ang sugat, at ang paggaling ng sugat dumadaan sa proseso. hindi kaagad magaling na! got it? uh-huh!
*MEMORIES ARE ALL THAT'S LEFT*
ITO ANG PINAKAMAHIRAP PAKAWALAN! as in! hindi ito agad agad! hay buhay! mahirap kasi marami eh. mahirap itapon dahil "it's too precious to let it all down the drain." and i know hindi ito mapapalitan / mahihigitan ng iba. *mark my word* iba sya, naging iba ako sa kanya, iba kami! hay! pero wala eh. chedeng! wala na. ampf! ayoko narin mabuhay sa mga "if only.." lalo akong nahihirapan kasi kahit ilang "if only" gawin ko, time can never be brought back. aaaaw. nakkainis. nakakaiyak. nakakasuka. sabi nga ni kath 'sasaya. sasaya. sasaya din ako.' paano kung hindi? i mean sasaya nga pero di tulad ng dati. gets? hindi magka-level. hay!
hindi ko ringagawin ang ritual kong afetr a break up "sunugan" galore. sunugin ang mga letters, memorabilias, etc. NOOOO! i'm not that person anymore. yung mga yun for keeps yun. para naman pag tumanda akong dalaga, may masasabi parin ako sa mga kabataan na 'ito ang ebidesyang nagmahal din ako ng sobra once in my life'. naknang! may ganun? hehehe.
at ngayong lumalakas ang ulan, napapagtripan kong maligo sa ulan. para umiyak ng todo, at isama sa pag-agos ng ulan, at para kung masuka ako, madali linisin. bwehehe. :D wala daw ata pasok. hindi pwede! ayoko buruhin sarili ko dito sa bahay, at umiyak pa lalo! baka bukas wala na talaga kong makita! wala pa man din si mama dito sa bahay, walang magpapatahan sakin. :( at bago pa mag-brown out, tatapusin ko nalang muna itong post ko. ciao! :D
*MY CRIES, MOM'S ALARM*
5:30am at ngumangawngaw nanaman ako. ang lamig ng feeling. (kasi nakatutok sakin electricfan!) tas ayun, habang inaaral ko ang walang kabuluhang business ethics, iyak ako ng iyak. and then my mom woke up. "nakuu! baka pagalitan na ko nito kakaiyak!" but then, mabait si mom/GOD, she lied beside me and hug me tight. and told these words 'anak! na "first love" ka ata sa kanya ah.' and then i started to cry hard! oo nga siguro, i said to myself. pero diba? paano pa? wala na eh. huuuu! well then, ayun as our conversation goes on, we tried to sit down, she hold my hand and we prayed. we prayed not only for what i'm going through but for our family as well. kasi daw she thought i was the "strong one" since she never sees me na may bahid ng problema, siguro schoolworks lang. ngayon nya lang daw ako nakitang ganito ka-weak, kaya doble ang hurt na balik nito sa kanya! ewan ko ba, pero pag si mommy na nagsasalita, i feel safe. basta parang laging secure yung feeling. basta lagi kapag lalakas na yung iyak ko, hihigpit ang hug nya. at kapaga nasusuka na ko, hahampasin nya likod ko. (sweet noh?) and after we prayed, humiga ulit kami. she wrapped me in her arm like a little baby (damulag!) and hummed hymns like "God and God Alone", "I am", "In His Time", at di ko na alam yung iba. it made me calm down (and made me miss YOUTH CHOIR!) pwet! tagal ko na walang practice. basta, ayun! iba na talaga kapag kakampi mo mommy mo. mommy pa lang yan ha? anjan pa 2 kong ate! bwehehe.
sabi ko kay mom "anu ba toh. ganito nanaman. bukas ulit mom ha?" at walang sabi-sabi nahampas bigla pwet ko! ouch! :P
*I'VE GOT ALL MY SISTERS WITH ME*
ate kat & ate joj, you're words are sooo.... *blank*! di ko mahanap right adjective to describe it! basta salamat! naramdaman ko kayo kahit malayo! hehehe. si ate kat, as what my mom was telling me kahapon, should be my source of strength. why you say? kasi compared to her, dumi palang ng kuko pinagdadaan ko ngayon! and sya nga nakaya nya eh, ako pa daw hindi? parehong dugo lang naman daw tumatakbo samin eh! hahaha. basta ganun. and syempre hindi pwede balewalain si ate les, dahil kung si ate kat malakas, si ate les magaling mag-divert ng attention, never loosing focus. and dapat din daw ako ma-inspire dun! hehehe. si ate joj naman.. may "sister bond" naren kami nyan! i remembered my first camp sa blueroze, sya ang unang counselor nun na lumapit sakin and, what do you know diba? we have our same "father series!" hehehe. love banquet yun, natouch ako sa lahat ng sinabi nya sakin nun. wehehe. kaya ayun since that day i know magiging superb kami! plus super close nila ni "nanay kat" nya! at mejo mejo kay "tita les" nya. (lahat naman yata kasi close nito ni ate joj eh!)
hay naku! kung anu bang objective ni God ewan ko. pero ako, nung time na sila ate ang ganito, super pray ako for their happiness, akala ko okei na sya nung birthday ko. (it was one that i wished for nung first time kong napunta sa isang catholic church! basta may ganung kheme kasi sa kanila!) kaso sumablay yung isa, tsk! (hindi lahat nadadaan sa mrs. fields! bleh!) ayan, tas ngayong mejo okei na sila, ako naman. hay! sakto lang din tong phasing ni God eh noh? alam nyang matindi-tindi yung lagapak ko, kaya ni-ready nya yung 2 alagad ko to pick me up! hehehe. isama pa ang punong kawal na si mommy! hehehe. kagaya nga ng sabi ni ate kat "may 4 na tao sa buhay mo na hindi makikipag-break sayo..." weeee. *naiiyak ako swear*
*MAHIRAP MAGBASA NG WALANG MAKITA*
literal! sige nga i-try mo! eh kasi naman, sa super iyak ko, namaga ng todo mata ko, at ngayon hirap na hirap ako mag-blog dahil di ko masyado makita. takte! mukha na kong chinese na nag-da-drugs! wehehehe. tas hindi rin ako makabas ng hand-outs kasi size 8 yung font. pweh! mamaya nalang pag-kumalma na mata ko uli! whe will this end? hindi ko alam. pero alam kong nasa akin lang din yung decision na yun. sa ngayon hindi ko alam. masaydong malalim ang sugat, at ang paggaling ng sugat dumadaan sa proseso. hindi kaagad magaling na! got it? uh-huh!
*MEMORIES ARE ALL THAT'S LEFT*
ITO ANG PINAKAMAHIRAP PAKAWALAN! as in! hindi ito agad agad! hay buhay! mahirap kasi marami eh. mahirap itapon dahil "it's too precious to let it all down the drain." and i know hindi ito mapapalitan / mahihigitan ng iba. *mark my word* iba sya, naging iba ako sa kanya, iba kami! hay! pero wala eh. chedeng! wala na. ampf! ayoko narin mabuhay sa mga "if only.." lalo akong nahihirapan kasi kahit ilang "if only" gawin ko, time can never be brought back. aaaaw. nakkainis. nakakaiyak. nakakasuka. sabi nga ni kath 'sasaya. sasaya. sasaya din ako.' paano kung hindi? i mean sasaya nga pero di tulad ng dati. gets? hindi magka-level. hay!
hindi ko ringagawin ang ritual kong afetr a break up "sunugan" galore. sunugin ang mga letters, memorabilias, etc. NOOOO! i'm not that person anymore. yung mga yun for keeps yun. para naman pag tumanda akong dalaga, may masasabi parin ako sa mga kabataan na 'ito ang ebidesyang nagmahal din ako ng sobra once in my life'. naknang! may ganun? hehehe.
at ngayong lumalakas ang ulan, napapagtripan kong maligo sa ulan. para umiyak ng todo, at isama sa pag-agos ng ulan, at para kung masuka ako, madali linisin. bwehehe. :D wala daw ata pasok. hindi pwede! ayoko buruhin sarili ko dito sa bahay, at umiyak pa lalo! baka bukas wala na talaga kong makita! wala pa man din si mama dito sa bahay, walang magpapatahan sakin. :( at bago pa mag-brown out, tatapusin ko nalang muna itong post ko. ciao! :D
No comments:
Post a Comment