Know What Is Worth Fighting For.

Decisions decisions.. I identifying pros and cons, advantages and disadvantages, weighing what matters most, setting priorities.. WAAAAAH! Nakakahilo na!

Ganito lang 'yan, its either I stay, or I leave. Bakit? Dahil dito:

1.) Yung naghihintay ka na ng "mahabang" panahon [Mga dalawang taon.] para maging "stable" na ang lahat, pero hanggang ngayon malabo pa sa tinta ng pusit kung mangyayari yun o hindi.

2.) Yung tipong wala nang "growth" or "sense of fulfillment" or "career achievement" sa ginagawa mo dahil bukod sa pulit-ulit lang ito, "IRRELEVANT" din ang point of view ko, so kung may "ideas" man ako, deadma lang.

3.) Yung akala kong kakampi ko, yung magtatanggol sakin kapag may problema, [Hindi naman sa pagtatakpan kapag may ginawang mali, tipong FAIR lang.] yung pinagkatiwalaan ko, pero nilalaglag din pala ako kapag 'di kami magkaharap, at walang ka-supo-suporta. Naturingang nasa posisyon pa naman, pero ayaw umasal ayon sa...erm.. posisyon? Ewan! Basta! Walang kwenta. Hindi kaya ipagtanggol sariling nyang kasamahan. Hindi niya man lang ako nagawang ipagtanggol/ipaglaban kahit paano, siya pa mismo, harap-harapan naglalaglag sakin. MAN UP, BITCH! Tapos tatanungin ako bakit masama loob ko? STUPID.

4.) Yung tipong hindi mo na alam bakit nananatili ka pa sa sitwasyon sa kabila ng lahat ng nasabi mo sa 1-3. Magtitiis pa ng konti, baka sakaling gumanda pa takbo ng kwento? Wala pang lilipatan? Nananalig parin sa pagbabago? Baka naman kahit paano ay "happy ending" parin or "win-win situation" parin ito?

HINDI KO ALAM. Wala sa akin sagot sa mga yan. Ayoko narin naman magpadalos-dalos sa mga desisyon ko at ayokong umiral ang 'damdamin' sa pagpili ng tamang desisyon, nagawa ko na yun dati at ngayon ko nakikita ang resulta ng naging desisyon ko.. Ano ako ngayon, eh di ito, nahihirapan. Kaya ngayon pag-iisipan ko ng mabuti 'to. Sana lang ngayon, tumama naman ako.

"People don't leave because things are hard.. They leave because it's no longer worth it.."

Nakakainis. Nakakalungkot.

Nasimulan ang araw sa isang basag trip na advertisment ni Jillian Ward. Nasundan ng kapogian ng boypren ko. [May nagkaka-crush DAW sa kanya.] Tapos isang balitang hindi dapat ako apektado pero nainis ako ng bongga! Tipong wala na dapat ako paki, pero nainis lang ako. At hanggang ngayon BV na ko. [At least may 'motivation' na ko para sa 8km ko mamaya. AJA!] 

Isang 'former' friend aalis na ng bansa. Nakaalitan ko/namin ng bigtime, at sa katagalan, hindi na nagawan ng solusyon. [Hindi siya 'case closed' sa madaling salita.] Masama pa nito, panget na nga ending ng kwento, nilayasan pa. Siguro din hindi naman na niya responsibilidad na ayusin yun, pero ayun nga.. Nakakalungkot. Tipong, umalis ng ganun. Oh well.. Siguro nga hindi na niya 'priority' yun or wala na sa kanya. [Kaya nga dapat wala na rin sakin, ewan ko ba, pa-blog blog pa ko dito.] Walang may kasalanan. Walang gumawa ng aksyon. Tapos na. Natapos na ng ganun. Nakakainis. Nakakalungkot. 

Naisip ko lang din na konti, as in konti [Maniwala kayo o hindi, konti lang totoo kong kaibigan!] lang ang TOTOO kong kaibigan. As in, wala pa yatang 20? Basta. Tapos mababawasan pa? Nakakalungkot isipin, eh kung aalalahanin ko eh sa tingin ko mababaw lang yung pinagmulan ng problema, di rin naman nagkulang sa pagpapaliwanang, siguro hindi lang talaga handa makinig nung panahon na yun. Hindi ako naninisi. Nanghihinayang ako. Para sakin kasi mahirap makahanap ng totoong kaibigan, lalo na sa panahon ngayon, kaya yung mga nakakakilala sakin simula pa lang, pinahahalagahan ko talaga ng bongga! [Kahit na hindi sila ganun sakin.. May tampo?] Basta. Nakakainis. Nakakalungkot. 

Ayoko lang din siguro ng may kasamaan ng loob, lalo na kung kaibigan diba? [Oo, may pagkamataray/bitch ako, pero ayoko sa lahat yung may galit sakin.] Kung hindi ako nagrereact ng ganito at talagang balewala sakin yun lahat, aba'y matakot ka, wala pala talaga akong pakialam sayo at di kita tinuturin na kaibigan. Pero hindi eh.. Ito oh! OA na nga at nag-blog pa ko. [Or pwede din nagpapatay lang ako ng oras, tagal mag-5pm eh. Haha!] Basta. Wala naman na yatang sense, feeling ko hindi mo rin na maiintindihan. Nakakainis. Nakakalungkot.

We could have done something.. We just chose not to.. 

I. Thank. You. Bow.

PS.: Ang panget ng unang entry ko for September. Olats.

Quitting is forever.

Rainy Wednesday! Hindi na talaga tumigil 'tong si Mina. Anyway..

Euphoria.

I'm here at UST now fixing my application for blah blah blah [I don't want to talk about it yet, baka maudlot eh. Haha!] and since morning I've been going around from building to building doing what I should have done way back 2008, after graduating. [Thomasian 2008, Alumni Card, Clearance from Office of the Treasurer, Official Transcript, etc.] I missed this school.. everything about it. [One thing I didn't miss though.. The rain! Tsk!] Buti nalang puro with friends ang memories ko dito, hindi tuloy nakaka-bitter! Haha! :)

Ganitong-ganito ako before, magrerent ng PC before/after class para mag-blog nung kung ano man habang gumagawa ng paper/assignment/feasib/etc. [In this case, nag-eedit ako ng letter at nagpapalipas ng oras dahil sa lakas ng ulan!] Minsan, naiiyak-iyak pa ko habang nag-bblog. Haha! Anyway, tama na nga. Basta. Nakakatuwang bumalik dito sa paborito kong haligi ng USTe.. Ang DAPITAN. :D

Nalulungkot parin pala ako. Kahit anong gawin kong paglilibang wala parin, umuuwi parin akong malungkot. Kahit ilang "activities" isalpak ko sa idle time ko, wala parin, useless. Haaaaaay! Anu ba naman.. Andito na naman ako sa 'EMOde' na 'to? Kakasawa na. Nabansagan na kong 'Crayola' sa office dahil lagi na kong pumapasok na namamaga yung mata. @_@. Eeeeeeeeehh!

PAIN IS TEMPORARY. QUITTING IS FOREVER. --Elorde

Ayan. 'Yang poster na yan ang bumubungad sakin tuwing may boxing session ako, 'di ko naman siya napapansin before, nung isang araw lang. Haaaaay. Naisip ko nalang, TOO LATE! Nadala na ko ng 'emotional stress'. Kung nakita ko sana 'to ng kahit mas maaga pa, hindi sana ganito.

Pero naisip ko, totoo nga naman ang poster na yan. Halimbawa sa pagtakbo ng 10KM. Sa unang beses mo tumakbo ng 10KM, halos isusumpa mo ito. [Lalo na kung katulad kita na tamad mag-practice.] Siguro yung unang 3KM, ok ka pa, kayang-kaya pa.. Pero pagdating mo sa 7KM makakaramdam ka na ng pagod/sakit/at kung anu pa man. Kung titigil ka, olats, pero kung pipilitin mo pang tumakbo, matatapos mo yung buong 10KM at masaya ang feeling afterwards. Sasakit nga katawan at binti mo, pero alam mong kaya mo naman tapusin.

Tulad din sa 'boxing'. Kahit na alam ng boxer na matatalo siya, go lang sa suntok. Laban lang ng laban. Kesa naman mag-quit bigla diba? Olats yun. Mga bading na boxer na nagpaparami lang ng pera ang gumagawa nun.

Basta. Wala yata akong sense. Basta, gusto ko yung poster na yun. Namomotivate ako sa maraming bagay. Ginawa ko na ngang wallpaper sa fone para kahit wala ako sa gym, makikita ko parin.

I'll never quit. AJA! [Pero sana nga TEMPORARY lang talaga ang PAIN.]


Nahihilo. Nalilito. Asan ba ko sayo? Aasa ba ko sayo? :((

Break.Break.

Kaya ayokong gising ng mga ganitong oras eh.. Nakaka-emo! Bad trip. :|

"Bakit 'di mo maantay yung 'change'? Hindi naman biglaang nangyayari yun eh." -- May isang taon narin mula nung may nagsabi sakin nito. Sobrang tumatak sa isip ko 'to, at mula nun sinasabi ko lagi sa sarili ko na ang sama sama ko naman for [almost] giving up that easily.

Pero ngayon, makalipas ang isang taon, dapat na ba akong umasa sa 'change' na yun? Kasi here I am, a year after, still confused, still stuck in the very same situation. Naghintay naman ako eh.. [At naghihintay parin] para sa pagbabago, pero wala eh.. Hindi lang talaga ko 'patient' siguro.. :(( [Alam ko yun, alam na alam ko yun.. Wala akong talent pagdating sa pagiging 'patient', kahit pa pilitin ko ng bonggang-bongga!]

Let me just put it this way.. Ako na, ako na ang masama..

Ako na ang masama. Ako na ang 'di makaantay sa 'pagbabago' na gaganda pa ang takbo nitong kwentong 'to..

Ako na ang masama. Ako na ang nang-iwan sa ere at inisip ang sariling kapakanan. Ako na ang di tumupad sa pangako.

Ako na ang masama. Ako na ang palaging umaasa at nag-eexpect, kaya madalas madisappoint.

Ako na ang masama. Ako na ang mahina. Ako na ang bumitaw. Ako na ang ayaw lumaban.

Yung feeling na ang tagal mo nakakakapit sa isang bagay. Na kahit masakit na ay mas hinihigpitan mo yung kapit. Darating yung panahon na nakakapit ka nga pero wala ka nang maramdaman. :((

I need a break.. I'm sorry..

[I know medyo wrong timing 'tong 'call' na 'to.. Pero I couldn't be of any 'help' to you anymore.. Wala na kong mabibigay.. I don't wanna be unfair to you.. I'm sorry..]

.......... :((

AYAW KO NA!

Ayoko na. Ayoko na talaga! T*****A! Kapal ng *pffttttt*! Kaya ayoko nag-o-open ng FB eh [Nagkataon lang na napagutusan ako, at nakita ko yung mga HINDI KO NA DAPAT TINITIGNAN!] Naiinis ako! [Kaya na naman ako nag-blog.] Nangigigil ako. Umiiyak ako habang nagttype. Ang ingay ng "killboard" ko. [Lunch break pa naman ngayon.] Nakasiksik na naman ako sa sulok para walang makakita habang nahihibang na naman ako dito sa station ko. Iuntog ko nalang kaya ulo ko dito sa pader, para makalimutan ko yung nakita ko!

Kapal ng mukha! Nakakainis! Ang kapal talaga.. Nakuha pang.. AAAAAARRRGH! Eh 'di sige na, ikaw na! IKAW NA ANG MAGALING! IKAW NA ANG SIKAT! Ikaw na lahat! Yan ba, yan ba makakapagpasaya sa'yo? Eh 'di sige jan ka! Ang dami mong alam, pero kapag.. WAAAAAAAH! 'Di ko ugali manumbat o kung anu man eh. Titigil na ko.



Breathe In... Breathe Out...


[After 15 mins.]


Sobrang nainis lang ako.. Wala lang din mapagsabihan, wala din makakaintindi eh. Hindi rin kasi alam yung BUONG KWENTO.. Anyway, at least sana ngayon medyo mataraugan na ko. Hindi na ko magaaksaya ng panahon.. ANDAR NA!! Bawal na petiks!

KTNXBYE.

[Papampam post lang. 'Wag na bigyang pansin.]