It ends tonight..

Pressure Cooker.

ANO BA! Friday na Friday pero sobrang stress naman inaabot ko! Nakakaiyak na yung stress sobraaaaaa! :((

Ngayon lang nangyari 'to. Friday na Friday pumapalo ng 200++ calls ko per hour, at paulit-ulit lang yung tumatawag! [Mga 'di maka-move on na may kausap pa nga yung gusto nilang kausapin. Che!] Ang masama pa nun sila pa magagalit kasi busy lagi yung line. HELLO! 'Di ko na controlled yun diba? Paaandaran mo pa ko ng katarayan mo! Asal!

Pangalawa, itong essay shit na 'to for blah blah blah. Tinatry ko naman effortan ng bongga, pero wala eh. Walang substance ang composition [If you can even call it that!], parang walang sense, hindi professional ang dating. Mukha siyang formal theme writing ng isang 3rd year highschool student! Nakakapikon. Nakakapressure. Due na 'to next week ano ba!

Pangatlo. Related sa pangalawa. Hindi pa rin ako nakaka-review for blah blah blah. Alam ko na ngang nangangalawang na utak ko, hindi pa ba ako mag-re-review? Paano ka naman makakareview eh ang daming hassle sa paligid. Sa office magulo, maingay, walang privacy, kahit pagkain ko binabantayan. [Although di naman ako dapat mag-review sa office.] Sa bahay masikip, maingay, nakakaantok, pagod na tuwing uuwi. Basta 'di ako makasingit ng review. :( Lalo tuloy nagbuibuild up yung pressure.

*Bakit nga ba kasi ako nagppressure sa application na 'to? Kasi I want it.. BADLY! At alam kong mataas ang standards nila at 'di uubra ang pa-petiks-petiks ko. Kaya kailangan ng bonggang effort at hardwork.

*On the contrary, medyo depressing din. Kasi ito na ko, nagsisimula mag-effort ng bongga. Paano 'pag 'di naging successful? Eh 'di nakakalungkot naman diba? When you've put it all the hardwork tapos in the end.. loser? Kainis lang.

Pang-apat, yung photobooth! Ngayon ko lang nakita na may kapareho ako ng name at logo, as in! Eh ayaw ko ng away and all kaya ako na lang ang magpapalit, tutal nagsisimula pa lang naman ako. Nakakatakot lang kasi baka awayin ako nung operator nun, kasi yung ibang events na tapos na, may watermark na ng logo at name, baka makita nya. [Parang issue lang sa "Team Tukod" at "Tukod.ph"] Well, para wala na lang gulo, kailangan ko palitan lahat yun. Uulit na naman sa logo, sa pag-watermark, at sa pag-publish ng photos. Haaaaaaaay! Kaso 'di ko naman magagawa yun diba? Wala akong gadgets, skills, at will.

Pang-lima, ito medyo minor na lang.. Nappressure na ko magka-laptop. Kasi naman! Yung PC ko dito sa office [Whick I named HULK.] ay bumigay na. Kulay berde na! Sakit sa mata. [At oo, nagbblog ako ng kulay green ang screen. EFFORT!] So hindi na ko makapag-edit ng stuff dito kasi kamusta naman sa kulay diba? And wala na rin kami PC sa bahay. At yung dati kong laptop, ang magaling kong Yaya ang gumagamit dahil pinahiram siya ng Tatay ko. Haaaaaaaaay! :|


Nakakapagod pala mag-blog ng galit noh? Ambigat ng tama ng daliri sa keyboard. Nakakahingal. Nakakaiyak. Kaya dito na muna ako ulit sa sulok para itago ang maga kong mata. @_@




Drained.


PS: Naisip ko lang.. Pwede naman mabawasan 'tong mga 'to eh. 'Wag ko na ituloy application ko for blah blah blah, itigil ko na ang trying hard kong business, at mag-ignore ako ng 'konting' calls..

Meeeeeeooooowww. :3

Sabi nila.. "Ang utak ay parang tiyan, kapag walang laman, sumasakit." Gaaaaaah! :|

Meron na lang akong isang linggo para tapusin 'tong 'essay' na 'to na kailangan para sa blah blah blah. ['Di ko muna ulit sasabihin.] Mas matindi 'to, dahil bukod sa mas mataas ang 'standards', mas marami ang 'applicants'. Kaya natatakot ako dahil isa 'to sa mga 'weaknesses' ko talaga since highschool.. Ang gumawa ng 'essay'. [slash - reaction paper - slash - book report - slash - formal theme writing blahs - etc.] Kaya nga hindi ako magaling sa pagpapaliwanag ay dahil hindi ako makapag-compose ng magandang outline at "hindi ko ma-gather thoughts ko". Hahaha! Che!

Sumabay pa sa linggong 'to ang 'GM Diet' ko. Hindi ko na rin kasi napansin yung dates eh, malay ko ba? Kaya ayan, di makaisip ng maayos. Puro kasi 'halaman' laman ng tiyan eh. I. NEED. REAL. FOOD. XD

Siguro ang utak ay parang puso din.. Kapag hindi inspired, ayaw gumana. [HAH! Meganon Fox? Maisingi lang? Che!] :|

Sabaw. Sabaw. Utak ko'y nasasabaw. :((

See? Kahit 'tong post na 'to parang 'di na masyado inisip. Haaaaaay. Dito na lang.

Energy.

I wish I could rip out a page of my memory ‘cause I put too much energy in him and me
Can’t wait ’till I get through this phase 'cause it’s killing me, too bad we can’t re-write our own history

Such a mystery when he’s here with me, it’s hard to believe I’m still lonely
Chances fading now, patience running out, this ain’t how it’s supposed to be

I’m having nightmares from sleeping with the enemy

How do we reverse the chemistry
I don’t want us to be the end of me
This love is taking all of my energy 

Seems only like yesterday, Not even gravity could keep your feet off the ground when you’re with me
How can two be as one, we’ve become so divided now, theres no use hiding from misery
Such a mystery when he’s here with me, it’s hard to believe I’m still lonely
Chances fading now, patience running out, this ain’t how its supposed to be

I’m having nightmares from sleeping with the enemy
How do we reverse the chemistry
I don’t want us to be the end of me
This love is taking all of my energy
 

Taking all of, now I can feel a change in me
And I can’t afford to slip much further from the person I was meant to be
I’m not afraid to walk alone, not giving up but moving on
Before it gets too deep, ’cause your taking all of my energy

I’m having nightmares from sleeping with the enemy
How do we reverse the chemistry
I don’t want us to be the end of me
This love is taking all of my energy

Know What Is Worth Fighting For.

Decisions decisions.. I identifying pros and cons, advantages and disadvantages, weighing what matters most, setting priorities.. WAAAAAH! Nakakahilo na!

Ganito lang 'yan, its either I stay, or I leave. Bakit? Dahil dito:

1.) Yung naghihintay ka na ng "mahabang" panahon [Mga dalawang taon.] para maging "stable" na ang lahat, pero hanggang ngayon malabo pa sa tinta ng pusit kung mangyayari yun o hindi.

2.) Yung tipong wala nang "growth" or "sense of fulfillment" or "career achievement" sa ginagawa mo dahil bukod sa pulit-ulit lang ito, "IRRELEVANT" din ang point of view ko, so kung may "ideas" man ako, deadma lang.

3.) Yung akala kong kakampi ko, yung magtatanggol sakin kapag may problema, [Hindi naman sa pagtatakpan kapag may ginawang mali, tipong FAIR lang.] yung pinagkatiwalaan ko, pero nilalaglag din pala ako kapag 'di kami magkaharap, at walang ka-supo-suporta. Naturingang nasa posisyon pa naman, pero ayaw umasal ayon sa...erm.. posisyon? Ewan! Basta! Walang kwenta. Hindi kaya ipagtanggol sariling nyang kasamahan. Hindi niya man lang ako nagawang ipagtanggol/ipaglaban kahit paano, siya pa mismo, harap-harapan naglalaglag sakin. MAN UP, BITCH! Tapos tatanungin ako bakit masama loob ko? STUPID.

4.) Yung tipong hindi mo na alam bakit nananatili ka pa sa sitwasyon sa kabila ng lahat ng nasabi mo sa 1-3. Magtitiis pa ng konti, baka sakaling gumanda pa takbo ng kwento? Wala pang lilipatan? Nananalig parin sa pagbabago? Baka naman kahit paano ay "happy ending" parin or "win-win situation" parin ito?

HINDI KO ALAM. Wala sa akin sagot sa mga yan. Ayoko narin naman magpadalos-dalos sa mga desisyon ko at ayokong umiral ang 'damdamin' sa pagpili ng tamang desisyon, nagawa ko na yun dati at ngayon ko nakikita ang resulta ng naging desisyon ko.. Ano ako ngayon, eh di ito, nahihirapan. Kaya ngayon pag-iisipan ko ng mabuti 'to. Sana lang ngayon, tumama naman ako.

"People don't leave because things are hard.. They leave because it's no longer worth it.."