Absent-Minded.

i am in a place, but my mind is somewhere else.



sa tagalog, lutang.



ganito pala feeling nang ganun, nakakasabaw.

Sunshine. ♥

heelllooo woooorrrlld! :)

i don't know why i'm this happy, i just am.

pero i have hunches why i'm happy:

1.) hindi ako late, on-the-dot, 8:00 AM. wuhoo!

2.) hindi ako in-a-rush kanina magprepare for work kasi i woke up early.

3.) hindi ko alam bakit may "random song syndrome" ako ngayon, but it made me feel light.

4.) hindi ako apektado sa katoxican ng pagprepare sa retreat dahil i did my part, that's it. kung may magkukulang, wala na sakin yun. haha!

5.) basta. (^_____^)

mababaw lang 'to pero ewan, kaya nga mas natutuwa ako dahil masaya.. oopps, maligaya pala, dahil maligaya ang umaga ko. [kabaliktaran ng nagdaang araw] parang nakangiti sakin si haring araw kahit mainit sya. [nagrecharge lang ako ng konti, baka sakaling kailangan maging ninja eh.] ayun. sana magtuloy-tuloy ang GOOD VIBES at hindi ako ma-peste at the end of the day. [kinakabahan ako]

anyway..

naisip ko lang. "the world would be nice if you/we would be nicer." [saang movie ko nakuha to? di ko matandaan.] partly true, dahil, oo nga naman. bakit mo hahayaang malublob ka sa sarili mong sabaw kung pwede ka naman umahon at magpatuyo diba? same thing as bakit mo iisipin ang mga bagay na makakapagpalungkot, or makakasira ng araw mo kung pwede ka naman magisip ng masasayang bagay. "think happy thoughts." [baka sakaling lumipad ka tulad ni peter pan.] dapat ang pagiging emo, minsanan lang. hehehe. pero bakit nga ba partly true lang? dahil sa kabilang dako, kahit gaano mo iisantabi ang mga nakakalungkot na bagay, hahabulin ka nito na parang multo. sooner or later you have to face it. at meron ding mga bagay na kahit takasan mo eh kusang bumabalik sayo. [parang pagmamahal ko sayo. aaaaw!] nakasalalay nalang kung paano mo ito tatanggapin, nang may ngiti o nang may luha? ewan.

bakit nga ba ako may "random-song-syndrome"? ewan. hindi ko rin alam kailan ko huling narinig ang kantang to. basta, one word to describe it. nostalgic! ♥ everytime naririnig ko to naiisip ko matinding sinag ng araw, holding hands while walking in the park, [oo! park talaga! wag ka kontra!] super in-love [kelan nga ba ako tumodo ng in-love? ewan. ibang blog dapat yun! haha!], madaming flowers, kumakain ng ice cream, at mag-bi-bike papuntang beach. [na naka-angkas ang babae.] haaaay. sarap imaginin. ♥ [tama ba spelling ko?] sa totoong buhay naman, pag naririnig ko ang kantang to naaalala ko ang highschool days ko. [specifically second year highschool.] tipong wala masyadong pinoproblema kundi bagong uniform, pimples, load sa cellphone, at N things to do pag summer. parang napaka "happy-go-lucky" ko lang nun. wala pa masyadong magagawa sa internet nun, counter strike lang ang libangan sa computer nun. marami-rami din ang mga "summer flings" ko nun. [at literal na hanggang summer lang sila. di man lang umabot ng start ng classes.] hilig ko lang nun ay mag-bike, mag-swimming, mag-CS, [kasama mga adik kong kalaro sa PC shop. opo! tambay ako dati sa PC shop. haha!] matulog, at magpacute kahit boyish! hahaha. :))

napapangiti nanaman ako ngayon dahil naaalala ko lahat. (^_____^)

hindi ko alam paano tapusin tong entry na to. ganito nalang [may iba pa bang paraan.] sana ma-enjoy ninyo yung kantang to [next time audio na talaga popost ko.], at malay nyo makabuo din kayo ng mga alaala dahil dito. have a sunshine-y day! good vibes everyone! :)


SUNSHINE
by: Gabrielle


Made a wish, I can dream
I can be what I want to be
Not afraid to live life
And fulfill my fantasies

I learned a lot of tricks
To help me live my life
You helped me find my paradise
When you gave me the light

Sunshine through my window
That's what you are
My shining star
Sunshine
Making me feel like
I'm on top of the world
Telling me I'll go far

Reaching out, for new heights
You inspired me to try
Felt the magic inside
And I felt that I could fly

I'm looking at the world in an optimistic eye
You made me appreciate my life
'Cause when you came you were my

Sunshine through my window
That's what you are
My shining star
Sunshine
Making me feel
I'm on top of the world
Telling me I'll go far

You are the calm
I am the storm
You are the breeze that carries me on
When I said a truth
You wink at me
You're there for me

Sunshine
That's what you are
My shining star
Sunshine
Making me feel I'm on top of the world
Telling me that I'll go far
Sunshine through my window
That's what you are
My shining star

Making me feel I'm on top of the world
Telling me that I'll go far
Sunshine through my window
That's what you are
My shining star
Sunshine
Making me feel I'm on top of the world
Telling me that I'll go far
Sunshine
My star, my star

Zambales is ♥ !! [PhotoBlog]

** Our Frustrated Group "JUMP" Shot. :)

** Melai & Bamba in Zambales ♥

** The Basics by: Jethro Dado [in Yellow] a.k.a SUPREMO

** Getting Ready for First Attempt.

** My Pacutie Patootie Shot.

** Hindi ko alam anu nanaman ang hinirit ko kay Cuz, basta nakakatawa! :))

** Usapang Ninja Moves at Bakla/Tibo Moment.

Salamat.

1 day, 2 nights, but seems like a 3-day vacation. food trip, laugh trip, ninja techniques from the Master. heavy skim board, adrenaline rush, partially broken joint. 3 friends, 2 sleepless nights, 1 level deeper. at the end.. it was all worth it! ♥

the weekend was indeed a memorable one. simple lang pero 'Rak en Rol' ang mga nangyari. nag-enjoy ako dahil at last, nakapagpahinga ko, at nakapag-isip ng maaliwalas. [habang natutulog ng naka-nganga at naka-project pa!] i'll be forever thankful for my bestest, rak en rollest, all-time bigtime cousin in the world.. LOUIS ANDREW DALINDIN DADO for that "spontaneous" trip. ganito kalaki ngiti ko oh? (^________.^) kahit gaano kita balahurain at paglaruan, mahal kita. ALAM MO YAN CUZ! ♥ [salamat din sa maasikaso mong pamilya at sa "masaya-pag-piyesta" ninyong baryo!]

i felt recharged. sabi na eh, beach lang ang kailangan ko para tapusin lahat ng kasabawan ko sa buhay. [na ako mismo ang gumagawa.] siguro ngayon mas magiging relaxed na ko sa mga bagay-bagay, gusto ko nalang maging "Cool" ang mag-"Chill" lang pag may mga nangyayaring bagay na hindi maganda o hindi ko gusto. :) [sana. sana. sana.] pwede din na ako na mismo ang iiwas sa mga kung anu-anong bagay, para iwas intriga, chismis, kwentong bayan, at kasabawan. :) [sana. sana. sana.] mas masaya pala kapag ako naman ang makikinig sa kasabawan ng ibang tao, kaysa sa ako yung daldal ng daldal. hehehe. at napagtanto ko rin pala na magaling ako mangpiga ng tao na hindi nagiging pushy. [diba kel?] hahaha! :p

sana hindi na matapos ang good vibes na nauwi ko galing zambales. o kung matatapos man, sana huwag muna kaagad. :) mas masarap gumising sa umaga at magtrabaho pag wala kang kinikimkim sa dibdib mo. mas kita mo ang makulay na mundo kapag walang luha sa mata mo. at mas magaan ang pakiramdam mo pag hindi ka praning! hahahaha. :p

dito nalang muna. basta masaya ako. im lost for words. (^_____________.^)


Kung ito man ang huling awiting aawitin
Nais kong malaman mong ika’y bahagi na ng buhay ko
At kung may huling sasabihin
Nais kong sambitin, nilagyan mo ng kulay ang mundo

Kasama kitang lumuha
Dahil sa‘yo ako’y may pag-asa

Ang awiting ito’y para sa‘yo
At kung maubos ang tinig, di magsisisi
Dahil iyong narinig mula sa labi ko
Salamat, salamat

Sana’y iyong marinig, tibok ng damdamin
Ikaw ay mahalaga sa akin, ang awitin ko’y iyong dinggin
At kung marinig ang panalangin
Lagi kang naroroon, humihiling ng pagkakataon

Masabi ko sa’yo ng harapan
Kung gaano kita kailangan

Ang awiting ito’y para sa‘yo
At kung maubos ang tinig, di magsisisi
Dahil iyong narinig mula sa labi ko
Salamat, salamat

Ito na ang pagkakataon
Walang masasayang na panahon
Mananatili ka sa puso ko kailanman
Para sa yo ako’y lalaban, ako’y lalaban

Ang awiting ito’y para sa‘yo
At kung maubos ang tinig, di magsisisi
Dahil iyong narinig mula sa labi ko
Salamat, salamat

How Do I Breathe?

ganito ang nangyayari pag kumuha ka ng 4 na tasang sabaw at sabay-sabay mo binuhos sa sarili mo.. masakit sa ulo, masikip sa dibbdib, at hindi ka makahinga.

hindi ko gusto mag-inarte o mag-drama lang. kaya ko naman kasi 'to eh, wag lang magsabay-sabay.. utang na loob, wag!

akala ko nung mga nakaraang araw ayos na ang lahat, akala ko lang pala yon. siguro nga hindi kailanman magiging maayos ng sabay-sabay, meron at merong sasablay. siguro dapat isa-isa lang. hindi ako makahinga.


---------------------

para sa'yo. sa'yo na simula palang nandiyan na sa tabi ko. kilala na ang buong pagkatao ko, ngunit hindi ito tanggap ng buo. maniwala ka man o hindi, pilit kong sinusubukang magbago para sa ikatatahimik at ikasasaya mo. siguro minsan hindi mo nakikita ang mga pagbabagong iyon dahil ang tanging nangingibabaw parin sa'yo ay ang mga pagkakamaling nagawa ko sa nakaraan. madalas kong isipin "napatawad mo na ba ako?" kasi kung oo, dapat ay sabay nating kinakalimutan ang mga bagay na iyon hindi ba? kung hindi naman, maiintindihan ko, pero hindi mo kailangan isumbat sa akin ang bawat pagkakamaling nagawa ko sa tuwing nagkakaroon tayo ng di pagkaaunawaan. ang ngayon ay iba sa kahapon. ang nakaraan na ay hindi dapat idinuduktong sa kasalukuyan. at ang kasalukuya ay hindi dapat maging basehan ng hinaharap. ang mga bagay ay palaging nagbabago, sumasabay sa ikot ng mundo. bilang tao, dapat ay natututo din tayo tanggapin ang mga pagbabagong ito. para hindi tayo namumuhay sa nakaraan o sa hinaharap. nasasaktan ako kapag nalalaman kong hindi mo parin nalilimutan ang mga pagkakamaling nagawa ko noon, nasasaktan ako kapag pilit mo kong hinahanapan ng pagkakamali sa kasalukuyan, nasasaktan ako na hindi ko na nakikita ang hinaharap na magiging maayos pa ang lahat. sinusubukan ko, pero bilang tao, napapagod din ako, at sumusuko.

alam ko din na hanggang ngayon ay wala ka parin tiwala sa akin dahil sa mga pangyayari ng nakaraan, at dahil dito ay pilit mong inaalam ang bawat detalye ng buhay ko upang mas maintindihan mo ko at maibalik ang tiwalang nawala. pati ang "privacy" ko hindi mo na ginagalang, malaman lang ang mga bagay na pilit mong inaalam. ilang beses narin ito nagpag-usapan, pero wala parin pagbabago. hanep! kapag ako ang may mali, ako talaga ang mali. kapag ikaw ang may mali, ako parin ang mali? malabo. sabi mo nga, kung walang tinatago, hindi magdududa. paano kung gusto talaga itago dahil ayaw lang ipaalam? malabo.

mahal kita. pero nasasaktan na ako. [at alam kong nasasaktan din kita. alam ko yun. alam na alam.]


---------------------

para sa'yo. sa'yo na hindi ko inaasahang hanggang ngayon ay lagi lang palang nandyan. dating kakilala lang, ngunit naging matalik kong kaibigan. busilak ang loob, lubos ang pagmamahal sakin, laging handang tumulong na hindi naghihintay ng kapalit. walang ibang inisip kung hindi ang kaligayahan ko; kahit tahimik, alam kong may pakialam. o ganun nga ba? sa'yo na hindi ko na alam kung anu na nga ba talaga? tila taliwas ang iyong mga salita sa iyong gawa. madalas ako ang lumalapit ngunit wala ka ni isang salita, pero kapag magkalayo tayo dun ka maraming sinasabi. hiya parin ba ito? hindi ko alam. sa'yo na walang ibang hinahangad kundi ang kaligayahan ko, yun din ang nais ko sa'yo. ang maging maligaya ng walang pagdadalawang isip, maging malaya sa mga problemang hindi mo naman dapat pinapasan. taos puso akong nagpapasalamat dahil nakakita ako ng isang kaibigang maaasahan at kahit kailan ay hindi ako hinusgahan sa mga nagawa/ginagawa/gagawin ko. masaya ako, pero nalulungkot din ako. dahil kung gaano mo ko napapasaya, alam kong hindi ko kayang pantayan yun. nalulungkot ako lalo pag alam kong malungkot ka, at ako ang dahilan nun. pinakanalulungkot ako dahil hanggang ngayon hindi ko parin alam ang sagot sa tanong na 'to. "ano na pagtapos nito?"

wala na kong ibang maisip na salita kundi salamat. naiiyak ako tuwing naiisip ko ang sitwasyon natin. kung baga sa libro, ayoko nang tapusin ang pagbabasa nito. gusto kong tumigil nalang sa gitna, at pagkatapos, isara ng pikit-mata ang libro. sa ganun, kahit medyo malungkot, masaya parin. malabo.

mahal kita. pero hindi ko alam kung hanggang saan. [at kung may patutunguhan nga ito.]


---------------------

para sa'yo. sa'yo na binibigyang kulay ang bawat araw ko. sa'yo na walang ibang ginawa kung hindi lagyan ng ngiti ang labi ko. tuwing kasama kita, pakiramdam ko nasa ibang mundo ako. mundong walang problema, puro saya lang. habang hawak ko ang kamay mo, alam kong walang pwedeng mangyaring hindi maganda. ipinakita mo sakin na kahit masalimuot ang mundo, makulay parin ito. ikaw na isa sa pinakamatalik kong kaibigan, hindi ako binigo kahit kailan. maraming salamat sa lahat ng pagmamahal na patuloy mong binibigay sakin kahit na hindi ko ito hiniling. isa lang ang masasabi ko, hindi ka mahirap mahalin. kaya nga hindi narin ako magtataka kung isang araw makita mo ang taong iyon na magmamahal sa'yo ng sobra, gaya nang kung paano mo mahalin ang mga tao sa paligid mo. tunay na napakalaki ng puso mo, hindi ka tumitingin sa anyo, kundi sa pagkatao ng isang tao. [?]

sa kabila ng lahat ng binibigay mo sakin, naisip ko "ano nga ba ang naibibigay ko sa kanya?" isa lang sumagi sa isip ko.. lungkot. anong klaseng tao ako? isang taong walang ginawa kung hindi paligayahin ako, pero lungkot ang ibinibigay kong kapalit? walang kwenta. kaya ayan, nakakarma. :(

hindi ko na alam kailan kita muling mapapangiti. ngiti na walang halong lungkot sa mata. ngiti na walang halong sikip sa dibdib. ngiti na magaan sa pakiramdam. ngiti na galing sa puso. kailan kaya..

mahal kita. pero hindi ko alam kung tama pa ito. [ano nga ba ang tama at mali?]


---------------------

para sa'yo. sa'yo na hinding-hindi ko inaasahan na magiging maganda ang ating samahan. sa'yong mga ngiti, galak, tuwa, lahat na. tunay na nakakadala ng damdamin. ang oras ay tumitigil kapag ikaw ang kasama. wala na kong ibang iniisp, ikaw at ako lang. masayang-masaya ako na naging magkaibigan tayo at nakilala ng mabuti ang isa't-isa. wala akong nais baguhin sa naging takbo ng istorya nating dalawa. masaya, malungkot, umiiyak, tumatawa.. lahat nang yan masaya akong nangyrai sa atin ng magkasama. isa kang kaibigang hindi ko mapapalitan kailanman. sana hindi ka na mawala. pero sa kabila ng lahat ng ito, may lungkot parin akong nadarama. bakit? dahil para kang isang panaginip. isang panaginip na kapag nagising ako ay mawawala na. panaginip na kahit anong pilit mong ipikit ang iyong mata ay hindi mo na mababalikan. panaginip na kailanman hindi magiging totoo.

hanga ako sa pakikinig mo sa bawat hinanaing ko sa buhay, kahit na masakit na para sa iyo pakinggan ang iba dito, handa ka parin makinig. handa kang gawin kung ano ang makakaluwag sa damdamin ko. pero bakit may nadarama parin akong pagkukulang. sinabi mong mahal mo ako, pero hindi ko ito maramdaman. oo dati kitang-kita ko ita sa iyong mga salita at gawa, pero ngayon, hanggang salita nalang ito lahat, minsan ay malabo pa. kasalanan ko ba kung hindi ako maniniwala kung babanggitin mo ulit ang dalawang salitang iyon? "mahal kita."

hindi kita pwedeng pigilan sa kung anong mga nais mong gawin, o kung sino ang mga nais mong kasama. hindi ko rin mapipigilan kung may iba ka ring minamahal. ang sa akin lang, kung may mahal ka nang iba, sabihin mo. o kaya kung hindi mo kayang panindigan, huwag mo nang banggitin ang dalawang salitang nagpapahirap ng lahat. "mahal kita." nasasaktan ako sa tuwing sinasabi mo ito sakin ngunit hindi mo ito napapanindigan. kasalanan ko ba kung manghingi ako ng patunay? hindi mo ako masisisi.

mahal kita. pero mahal mo din ba sya? [wag ka na sumagot, mahihirapan lang ako.]


---------------------


waaaaah! ngayon na lang ulit ako nagsulat ng umiiyak. [hagulgol] hindi ko mapigilan. kung pwede ko ipanligo tong mga luhang 'to, nagawa ko na siguro. mahirap. masikip sa dibdib. kaya kailangan kong ilabas to.

hindi parin ako makahinga.

sobrang laki siguro ng puso ko kaya ganito ako magmahal . hindi man pantay-pantay, pero alam kong hindi nagkukulang. kaya din siguro iba ang epekto sa akin kapag may nangyayaring masama, nalulungkot ako agad.

tama na. para hindi na ako makasakit. at para hindi na ko masaktan..




P.S.
may pagka self-centered ang entry na 'to i know. pero kung kayo ang nasa kalagayan ko, tignan naten kung kayanin nyo.