.....
5 minutes has passed, wala parin akong maisip na intro.. Sheeesh!
Game na nga!
Anu na nga ba mga nangyayari sakin lately? Well, it's been one bumpy ride if you ask me. Madami nang nangyari. Masaya. Malungkot. Mas malungkot. Sabaw Moments. Tapos Masaya ulit. Tapos Malungkot na ulit. Nakakapagod actually, paulit-ulit. Pero ganyan naman talaga diba? Siguro kaya rin ako walang gana magsulat dito dahil baka sabihin lang ng mga babasa "Ay! Ganyan na naman?". Well, hinid naman ako pressured sa kung anu magiging reaction ng mga nagababasa, wala lang. Siguro ayoko lang na sa ibang tao pa mangaling na paulit-ulit na lang yung mga dinadaing ko sa buhay!
Anyway, sa sobrang disoriented ko ay hindi ko talaga alam saan magsisimula. Sige, simulan naten sa masasayang bagay.
JULY 12.
Una na syempre yung nakaraang birthday ko. Masaya naman ako na nadagdagan nanaman ako ng taon, at nabigyan ulit ng pagkakataon para mabuhay pa ng isa pang taon. [Drama?] Iba kasi ngayong taon, simple lang. Nabigyan ng bagong kahulugan ang 'birthday' sakin. Dati kasi nasanay ako na may 'birthday' cake, 'birthday' party, 'birthday' presents, at kung anu-ano pang 'birthday' perks. Pero ngayong taon, hhhhmm.. Wala. Hindi naman totally na wala talaga, wala lang on the day itself, gets? Iba parin kasi pag sa saktong birthday mo nangyayari ang lahat ng 'birthday' perks na yan! And may isa kasing pangyayari na sobrang hindi ko makakalimutan ever..
It was a Monday, and I have work. [Dahil hindi ako pinayagan mag-'birthday' leave, pumasok ako.] Mom texted me to go home early kasi bibili daw sya ng something para may 'dinner' kami. After office, dumaan muna ko kila Louis para kuhanin yung mga pina-DL ko, tapos umuwi na ko. When I arrived home, my friend texted me that he has something for me because it was my birthday, so lumabas muna ako saglit. Habang nasa labas ako, dumating na pala si Mama sa bahay, so nakasalisi kami. And then I received a text message from her; "Sorry bunso if ito lang ang kaya ko, mahirap lang kami ng daddy mo and we can't give you the party that you want. I hope your happy with your friends on your birthday. Happy birthday." Hindi ko alam paano magrereact sa text nya, pero nagreply ako; "Ma, andito lang ako kila Marvin, pabalik na ko." When I arrived home, I hugged her. I explained to her na may binigay lang sakin yung friend ko and that maaga talaga ko umuwi and I was waiting for her. After nun, kumain na kami. Goldilocks, Chowking, pati Ice Cream. Solve! Pero 'Chowking Lauriat' sakin dahil daw 'birthday' ko. At habang kinakain ko yung Chicharap, naiyak ako. Hindi naman kasi ako humihiling ng kahit anong 'magarang' bagay sa birthday ko eh. Mababaw lang kaligayahan ko, at hindi ako demanding. Na-touch naman ako sa 'birthday' treat ni Mama, at kahit tatlo lang kami nun, ok na ko dun. Masaya narin. Dun ko napatunayan na hindi naman kailangan ng mga party-party at kung anu-ano para magkaron ng masayang birthday eh, nasa tao narin yun siguro. Ü Masaya naman yung birthday ko dahil marami parin pala nakakaalala na JULY 12 ang 'tamang' birthday ko. Pero if I were to pick 3 things na pinaka-maaalala ko sa birthday ko ngayong taon, ito na siguro yun: Mom's Chowking Lauriat, Endless Love [VS] Body Splash from Marvin, and a 'power hug' from the 'bestest' 'rock-and-rollest' cousin in the world, Louis. Happy Birthday Melai! Ü
JULY 15.
FHM's 100 Sexiest Women in the World @ The WTC in Pasay. Masaya kasi from Non-VIP tickets, naging VIP Pass! [Thank You Abai!] Super saya! Nag-enjoy ako mag-adore ng mga sexy at magagandang babae [Pili lang ang mga nagustuhan ko.] and the show is great! Magaling yung mga performers! Ü Masarap yung food. [Hooters!] at may moment si Henry. After the show, nagtrip kami na magpapicture sa stage na may 'FHM' backdrop, habang nasa stage na, nagulat akong may lalaking nakahilata sa floor. When I double-checked, it was Henry! His face is covered in his own blood. I freaked out, pero tinulugan ko parin sya, kahit nakakatakot yung stage, ayus lang. Ayun, we called the Medics and nilagya muna ng first aid, tapos chaka sila nagpunta ng hospital ni Arnold. Grabe! One fun-filled night turned out to be an unforgettable moment for us. At dahil jan, nagkaroon ako ng 'NFF' [New Found Friend.] Ok narin. Masaya parin natapos ang gabi. Kahit puyat, pagod, masaya parin! Ü
JULY 16-18.
We went to Zambales. Team April 9 plus 2 [Pau and Em] minus one. [Wala si Dave.] Actually mixed emotions yung na-fi-feel ko at that time. Hindi ko alam, may weird feeling ako, pero naeexcite ako kung anu yun. Anyway, wala ako masyadong kwento about the trip. Masaya kasi nakarating narin akong Potipot. [Na ilang buwan ko nang ikinakatampo kay Louis at Bamba] Kahit lumakas yung ulan, go parin! Masaya din kasi 'super close' na namin ni Bamba, ipinadama nya sakin paano maging isang ina sa walong katao! Hahaha! Ü Basta, nag-enjoy kami sa pabalaik-balik sa palengke, magluto, maghugas ng kung anu-ano. You get the picture. Basta! AYun, anu pa ba? Malungkot din, kasi kung ihahambing ko sya sa una kong punta sa Zambales... Hay naku! Wag na ihambing! Hahaha! Bitter ako! Joooke! Siguro kasi nag-expect lang din ako, pero dahil sa iba narin ang sitwasyon.. Iba din ang mga pangyayari. Loner ako sa trip na to. Loner na, Loser pa. Wala nga din gana si Keri nun eh. [Na-'camera'-nap pa sya ng butihin kong pinsan!] Natulog ako ng maaga para magising ng maaga para magluto. Beat that! Basta, wala na ko masabi. Yun na yun. Masaya. Malungkot. Sabaw. 3 Hit Combo para sa trip na to.
JULY 23.
Had dinner with my most beloved girls; TUSK! Ü Dapat, dine-out somewhere, pero dahil its a Friday, we decided na sa house nalang nila Bits tapos bumili nalang kami ng food. Bonding, pictures, food trip, chickahan, more pictures. And then I had to leave na. :( How I missed those girls, and the five of us together.. [Next time ulit girls! Ü]
Went to meet my HS friends along Rufino. Naglakad ng mahabang-mahaba para maghanap ng Starbucks store na may available na socket para makanuod ng videos on YouTube. Malalang trip na to grabe! At hindi namin pwede kainin ang dala kong cake sa Starbucks, we decided to go to Arnold's house. [Para narin mas mabilis ang WiFi Connection. Haha!] Swiss Chocolate Cake, Benny Lave, Picture.. picture and more picture, FB stalking, and then we called it a night around 3am already! Hahaha! Ü Everybody happy kaya astig ang biglaang 'chorvah' na 'to! Magaling, magaling, magaling! Natututo na tayo na mas masaya ang biglaan! Ü
CURRENTLY..
After ng lahat ng mga nangyari.. Hindi ko parin alam kung bakit may 'torn' feeling ako lately.. Masaya naman pala ako nung mga nakaraang araw.. Pero parang ang default mood ko ay 'malungkot'.. Hindi naman emo.. Basta malungkot lang.. Or bored? Lately kasi ang chill lang ng mga araw ko.. Trabaho, uwi, tulog, gising, trabaho ulit, uwi ulit, etc. Nasanay siguro ako sa 'rakrakang' mga araw. But don't get me wrong, nag-e-enjoy naman ako magpahinga. Hehehe! Ü I need something to refresh myself. Or to divert my attention perhaps..
HOPING. PRAYING.
I have hunches kung bakit ako malungkot pero I tend to ignore those things because I know it won't matter anymore. I know that I can manage.. or that I'll get by.. Siguro nga 'episode' lang 'to sa buhay ko. [Tulad ng pagkabaliw ng pinsan kong mataba!Ü] I'm praying that God will continue to give me strength to go through this. [Siguro my 'emotions' are being tested because He knows that it is my weakest point.] Madalas na kong nahihirapan, and knowing na kinakaya ko lang lahat, parang mas masakit. Parang ang labo yata. Basta ganun! Sana din tuluyan ko nang ma-free yung heart ko from all the hatred, bitterness, and sadness na meron ako ngayon. I hope that in time, I'll be able to look back at all of these things.. and just smile about it. Haaaaay! Pain, pain go away! Abnormal na ko. Ito na naman yung ugali kong hindi ko kailangan problemahin ang mga bagay na nakakapagpalungkot lang sakin. Note to self: HINDI DAPAT!
SAYO.
Sobrang miss na miss na kita. :(( You don't know how much I'm hurting everytime I see you. And it hurts even more thinking that we can never have those times back. Ignoring you doesn't help at all, niloloko ko lang sarili ko. Alam ko namang wala akong karapatan maginarte ng ganito sayo, gusto ko lang ilabas 'to. Baka kasi makaluwag lang sakin. Siguro din kailangan kong i-admit 'to sa sarili ko. Ngayon ko napatunayan na pwede palang maging masakit ang sobrang pagka-miss sa isang tao. Ibang tao kasi yung nakita ko nung mga panahon na yun, at ngayong wala na, alam kong hindi na mababalik yung "tao" na yun. Minsan nang nangyari sakin to, naulit na naman, at ang malas ko dahil sayo pa! Haaaay! Wala naman akong gustong mangyari eh, wala narin naman ako sa position para magdemand. Magdedemand pa ba ko eh hindi ko nga mabigay yung gusto mo dati? Basta.. Miss na miss na miss na kita! :(( If I have one wish..... ✩
TO MY DEAR COUSIN.
Super "Thank you" for everything. As in EVERY-FREAKING-THING! Sa dami ng mga bagay na yun, kulang yung buong blog ko. Hehehe. Salamat kasi, as weird as I am, and as crazy as my thoughts can be, still you listen. Kahit wala nang kwenta mga rants ko sa buhay, nakikinig ka parin! Quits lang tayo, dahil nakikinig din ako sa mga kabaliwan mong hindi ko maintindihan! Hahaha! Salamat sa mga 'power hug' na hindi na halos ako makahinga dahil amoy mandirigma ka minsan. [Hahaha! This is my blog, pwede kita awayin! Ü] Basta.. for being there, for being transparent, for being honest and opinionated.. [Talaga?] SALAMAT! ♥ Matagal pa tayong magkakasama, habaan mo pa ang pasensya ha? Hehehe! Ü [Napansin ko lang.. Namimiss na kita! Sama ka sa weekend ha? Lablab ng madami! ♥]
So, that's it. Wala na ko masabi. It took me 3 hours to compose this post grabe! At naiyak ako ng bongga. [Hindi tuloy ako makasagot ng maayos sa calls.] Dito nalang muna. Ü More masaya-malungkot-sabaw-masaya-malungkot kwentos next time.
5 minutes has passed, wala parin akong maisip na intro.. Sheeesh!
Game na nga!
Anu na nga ba mga nangyayari sakin lately? Well, it's been one bumpy ride if you ask me. Madami nang nangyari. Masaya. Malungkot. Mas malungkot. Sabaw Moments. Tapos Masaya ulit. Tapos Malungkot na ulit. Nakakapagod actually, paulit-ulit. Pero ganyan naman talaga diba? Siguro kaya rin ako walang gana magsulat dito dahil baka sabihin lang ng mga babasa "Ay! Ganyan na naman?". Well, hinid naman ako pressured sa kung anu magiging reaction ng mga nagababasa, wala lang. Siguro ayoko lang na sa ibang tao pa mangaling na paulit-ulit na lang yung mga dinadaing ko sa buhay!
Anyway, sa sobrang disoriented ko ay hindi ko talaga alam saan magsisimula. Sige, simulan naten sa masasayang bagay.
JULY 12.
Una na syempre yung nakaraang birthday ko. Masaya naman ako na nadagdagan nanaman ako ng taon, at nabigyan ulit ng pagkakataon para mabuhay pa ng isa pang taon. [Drama?] Iba kasi ngayong taon, simple lang. Nabigyan ng bagong kahulugan ang 'birthday' sakin. Dati kasi nasanay ako na may 'birthday' cake, 'birthday' party, 'birthday' presents, at kung anu-ano pang 'birthday' perks. Pero ngayong taon, hhhhmm.. Wala. Hindi naman totally na wala talaga, wala lang on the day itself, gets? Iba parin kasi pag sa saktong birthday mo nangyayari ang lahat ng 'birthday' perks na yan! And may isa kasing pangyayari na sobrang hindi ko makakalimutan ever..
It was a Monday, and I have work. [Dahil hindi ako pinayagan mag-'birthday' leave, pumasok ako.] Mom texted me to go home early kasi bibili daw sya ng something para may 'dinner' kami. After office, dumaan muna ko kila Louis para kuhanin yung mga pina-DL ko, tapos umuwi na ko. When I arrived home, my friend texted me that he has something for me because it was my birthday, so lumabas muna ako saglit. Habang nasa labas ako, dumating na pala si Mama sa bahay, so nakasalisi kami. And then I received a text message from her; "Sorry bunso if ito lang ang kaya ko, mahirap lang kami ng daddy mo and we can't give you the party that you want. I hope your happy with your friends on your birthday. Happy birthday." Hindi ko alam paano magrereact sa text nya, pero nagreply ako; "Ma, andito lang ako kila Marvin, pabalik na ko." When I arrived home, I hugged her. I explained to her na may binigay lang sakin yung friend ko and that maaga talaga ko umuwi and I was waiting for her. After nun, kumain na kami. Goldilocks, Chowking, pati Ice Cream. Solve! Pero 'Chowking Lauriat' sakin dahil daw 'birthday' ko. At habang kinakain ko yung Chicharap, naiyak ako. Hindi naman kasi ako humihiling ng kahit anong 'magarang' bagay sa birthday ko eh. Mababaw lang kaligayahan ko, at hindi ako demanding. Na-touch naman ako sa 'birthday' treat ni Mama, at kahit tatlo lang kami nun, ok na ko dun. Masaya narin. Dun ko napatunayan na hindi naman kailangan ng mga party-party at kung anu-ano para magkaron ng masayang birthday eh, nasa tao narin yun siguro. Ü Masaya naman yung birthday ko dahil marami parin pala nakakaalala na JULY 12 ang 'tamang' birthday ko. Pero if I were to pick 3 things na pinaka-maaalala ko sa birthday ko ngayong taon, ito na siguro yun: Mom's Chowking Lauriat, Endless Love [VS] Body Splash from Marvin, and a 'power hug' from the 'bestest' 'rock-and-rollest' cousin in the world, Louis. Happy Birthday Melai! Ü
JULY 15.
FHM's 100 Sexiest Women in the World @ The WTC in Pasay. Masaya kasi from Non-VIP tickets, naging VIP Pass! [Thank You Abai!] Super saya! Nag-enjoy ako mag-adore ng mga sexy at magagandang babae [Pili lang ang mga nagustuhan ko.] and the show is great! Magaling yung mga performers! Ü Masarap yung food. [Hooters!] at may moment si Henry. After the show, nagtrip kami na magpapicture sa stage na may 'FHM' backdrop, habang nasa stage na, nagulat akong may lalaking nakahilata sa floor. When I double-checked, it was Henry! His face is covered in his own blood. I freaked out, pero tinulugan ko parin sya, kahit nakakatakot yung stage, ayus lang. Ayun, we called the Medics and nilagya muna ng first aid, tapos chaka sila nagpunta ng hospital ni Arnold. Grabe! One fun-filled night turned out to be an unforgettable moment for us. At dahil jan, nagkaroon ako ng 'NFF' [New Found Friend.] Ok narin. Masaya parin natapos ang gabi. Kahit puyat, pagod, masaya parin! Ü
JULY 16-18.
We went to Zambales. Team April 9 plus 2 [Pau and Em] minus one. [Wala si Dave.] Actually mixed emotions yung na-fi-feel ko at that time. Hindi ko alam, may weird feeling ako, pero naeexcite ako kung anu yun. Anyway, wala ako masyadong kwento about the trip. Masaya kasi nakarating narin akong Potipot. [Na ilang buwan ko nang ikinakatampo kay Louis at Bamba] Kahit lumakas yung ulan, go parin! Masaya din kasi 'super close' na namin ni Bamba, ipinadama nya sakin paano maging isang ina sa walong katao! Hahaha! Ü Basta, nag-enjoy kami sa pabalaik-balik sa palengke, magluto, maghugas ng kung anu-ano. You get the picture. Basta! AYun, anu pa ba? Malungkot din, kasi kung ihahambing ko sya sa una kong punta sa Zambales... Hay naku! Wag na ihambing! Hahaha! Bitter ako! Joooke! Siguro kasi nag-expect lang din ako, pero dahil sa iba narin ang sitwasyon.. Iba din ang mga pangyayari. Loner ako sa trip na to. Loner na, Loser pa. Wala nga din gana si Keri nun eh. [Na-'camera'-nap pa sya ng butihin kong pinsan!] Natulog ako ng maaga para magising ng maaga para magluto. Beat that! Basta, wala na ko masabi. Yun na yun. Masaya. Malungkot. Sabaw. 3 Hit Combo para sa trip na to.
JULY 23.
Had dinner with my most beloved girls; TUSK! Ü Dapat, dine-out somewhere, pero dahil its a Friday, we decided na sa house nalang nila Bits tapos bumili nalang kami ng food. Bonding, pictures, food trip, chickahan, more pictures. And then I had to leave na. :( How I missed those girls, and the five of us together.. [Next time ulit girls! Ü]
Went to meet my HS friends along Rufino. Naglakad ng mahabang-mahaba para maghanap ng Starbucks store na may available na socket para makanuod ng videos on YouTube. Malalang trip na to grabe! At hindi namin pwede kainin ang dala kong cake sa Starbucks, we decided to go to Arnold's house. [Para narin mas mabilis ang WiFi Connection. Haha!] Swiss Chocolate Cake, Benny Lave, Picture.. picture and more picture, FB stalking, and then we called it a night around 3am already! Hahaha! Ü Everybody happy kaya astig ang biglaang 'chorvah' na 'to! Magaling, magaling, magaling! Natututo na tayo na mas masaya ang biglaan! Ü
CURRENTLY..
After ng lahat ng mga nangyari.. Hindi ko parin alam kung bakit may 'torn' feeling ako lately.. Masaya naman pala ako nung mga nakaraang araw.. Pero parang ang default mood ko ay 'malungkot'.. Hindi naman emo.. Basta malungkot lang.. Or bored? Lately kasi ang chill lang ng mga araw ko.. Trabaho, uwi, tulog, gising, trabaho ulit, uwi ulit, etc. Nasanay siguro ako sa 'rakrakang' mga araw. But don't get me wrong, nag-e-enjoy naman ako magpahinga. Hehehe! Ü I need something to refresh myself. Or to divert my attention perhaps..
HOPING. PRAYING.
I have hunches kung bakit ako malungkot pero I tend to ignore those things because I know it won't matter anymore. I know that I can manage.. or that I'll get by.. Siguro nga 'episode' lang 'to sa buhay ko. [Tulad ng pagkabaliw ng pinsan kong mataba!Ü] I'm praying that God will continue to give me strength to go through this. [Siguro my 'emotions' are being tested because He knows that it is my weakest point.] Madalas na kong nahihirapan, and knowing na kinakaya ko lang lahat, parang mas masakit. Parang ang labo yata. Basta ganun! Sana din tuluyan ko nang ma-free yung heart ko from all the hatred, bitterness, and sadness na meron ako ngayon. I hope that in time, I'll be able to look back at all of these things.. and just smile about it. Haaaaay! Pain, pain go away! Abnormal na ko. Ito na naman yung ugali kong hindi ko kailangan problemahin ang mga bagay na nakakapagpalungkot lang sakin. Note to self: HINDI DAPAT!
SAYO.
Sobrang miss na miss na kita. :(( You don't know how much I'm hurting everytime I see you. And it hurts even more thinking that we can never have those times back. Ignoring you doesn't help at all, niloloko ko lang sarili ko. Alam ko namang wala akong karapatan maginarte ng ganito sayo, gusto ko lang ilabas 'to. Baka kasi makaluwag lang sakin. Siguro din kailangan kong i-admit 'to sa sarili ko. Ngayon ko napatunayan na pwede palang maging masakit ang sobrang pagka-miss sa isang tao. Ibang tao kasi yung nakita ko nung mga panahon na yun, at ngayong wala na, alam kong hindi na mababalik yung "tao" na yun. Minsan nang nangyari sakin to, naulit na naman, at ang malas ko dahil sayo pa! Haaaay! Wala naman akong gustong mangyari eh, wala narin naman ako sa position para magdemand. Magdedemand pa ba ko eh hindi ko nga mabigay yung gusto mo dati? Basta.. Miss na miss na miss na kita! :(( If I have one wish..... ✩
TO MY DEAR COUSIN.
Super "Thank you" for everything. As in EVERY-FREAKING-THING! Sa dami ng mga bagay na yun, kulang yung buong blog ko. Hehehe. Salamat kasi, as weird as I am, and as crazy as my thoughts can be, still you listen. Kahit wala nang kwenta mga rants ko sa buhay, nakikinig ka parin! Quits lang tayo, dahil nakikinig din ako sa mga kabaliwan mong hindi ko maintindihan! Hahaha! Salamat sa mga 'power hug' na hindi na halos ako makahinga dahil amoy mandirigma ka minsan. [Hahaha! This is my blog, pwede kita awayin! Ü] Basta.. for being there, for being transparent, for being honest and opinionated.. [Talaga?] SALAMAT! ♥ Matagal pa tayong magkakasama, habaan mo pa ang pasensya ha? Hehehe! Ü [Napansin ko lang.. Namimiss na kita! Sama ka sa weekend ha? Lablab ng madami! ♥]
So, that's it. Wala na ko masabi. It took me 3 hours to compose this post grabe! At naiyak ako ng bongga. [Hindi tuloy ako makasagot ng maayos sa calls.] Dito nalang muna. Ü More masaya-malungkot-sabaw-masaya-malungkot kwentos next time.
No comments:
Post a Comment