hay. ang kati na ng mga kamay ko. sana maayos ang daloy ng utak ko nang isa-isa kong malathala mga nasa isip ko. game!
una sa lahat nagpapasalamt aku kay GOD kasi successful ang operation ng aking besh na si marvin! (pare koi pagaling ka na agad ha? alam mu na kung bakit. =) meron kasi syang something sa eyes na kailangan tanggalin eh. ayun. sowie besh di kita nadalaw sa hospital. busy eh. sowie. =(
secondly, ayun. sabi ko na nga ba at may ka-blog-blog na naman na kaganapan tuwing sabado, linggo, at lunes eh. sabado pa nga lang eh. masaya ako kanina kasi nilibre ako ni mama ng pedicure, manicure at plucking! (yun lang masaya na si inday maam!) ang saya kasi matagal ko nang plan yun, kaya lang di pwede kasi maglalaba pa ko ng marami eh. hehehe. so enough about that.
masaya din kasi nag-stay pa kami sa EMC ng matagal kasi nakikain kami sa uytengsu. hehehe. tapos swerte pa kasi may nag-offer pa sakin maghatid pauwi kaya ang sulit talaga. pati hindi ako pinagalitan ni dad kaya ang saya talaga.
masaya din ako dahil unlike last saturday na wala talaga akong nakasamang "worthy" kausapin (kaya umuwi ako agad), iba ang naging takbo ngayong saturday! kahit ilan lang kami (alam nyo na kung sinu-sino kayo!), ang saya ng kwentuhan! at walang halong KAPLASTIKAN! hahahaha. cool yun pag ganun! ganun lang tayo ha? LABYUU!
pero sa kabila ng lahat ng kasiyahan ko ngayon, may naramdaman parin akong lungkot. at hindi lang ito basta-bastang inarte ha? totoong malungkot ako dahil dito. gusto nyo ng kwento? heto!
may isang bata dati. mejo malungkot sya dahil nararamdaman nya na wala syang kaibigan. isa lang kasi ang kanyang "espesyal" na kaibigan at wala na syang ibang hinahangad sa tuwing kasama nya ito. hindi na nya gustong makipaglaro sa ibang bata dahil sa kanyang "espesyal" na kaibigan, kuntento na sya at ayaw na nya ng iba! ngunit iba ang takbo ng panahon, may mga bagay na nagbabago. at hindi lumaon ay nagkahiwalay ang batang ito at ang kanyang "espesyal" na kaibigan.
naging mahirap para sa batang ito ang mga lumipas na araw. wala syang makausap, malapitan, o makalaro man lang. nasanay na siguro sya sa piling ng kanyang "espesyal na kaibigan". ngunit anu pa man, kailangan na nya ngayon harapin ang buhay ng wala ito.
napansin ng ibang mga bata ang labis nyang pagkalungkot. nilapitan nila ito at kinausap. nagpakilala, at inanyayahan maglaro. noong una ay ayaw ng batang ito makihalubilo sa kapwa nya mga bata dahil natatakot syang baka hindi nya maging kasundo ang mga ito. ngunit sa kabilang dako, gusto nya rin na makipagkaibigan dahil alam nya ang pakiramdam ng maiwang mag-isa at walang kalaro.
lumipas ang mga panahon at naging masiyahin ang nasabing bata. napakarami na nyang kaibigan, ang iba ay sobrang naging malapit na sa kanya. at ang iba ay tinuring na nyang parang mga kapatid. ngunit sa pagiging malapit nya sa mga ito, sya ay nagbago. hindi na sya ang dating batang binabanggit ko kanina. nahawa na sya sa ugali ng kanyang mga kalaro. sya'y natuto nang mang-away ng ibang bata. oo marami sayang mga kaibigan, ngunit ang hindi nya alam ay unti-unti naring dumadami ang kanyang nagiging kaaway.
at magpahanggang ngayon ang batang ito ay bulag parin sa nangyayari. hindi parin sya natataraugan. at patuloy parin syang nang-aaway ng ibang bata. oo malamang lamang hindi nya sinasadya ang mga ganung bagay, pero ganun pa man, wala pa rin syang ginagawa para pigilian ang mga kalaro nya sa pang-aaway pa ng ibang mga bata.
THE END.
so kamusta naman? anu nanaman nais kong iparating dun? wala lang. nakakainis lang yung batang yun! actually, not really inis, pero nakaka-disappoint. eh kasi naman diba? naramdaman nya kung paano yung feeling ng walang kaibigan. yung 2 lang silang mag-kaibigan at sobrang "exclusive" ng naging pagakkaibigan nila. tapos all of a sudden mawawala yung friend nya na yun. syempre it's very hard for that kid to find new friend/friends kasi hindi nya yata alam kung paano lumapit sa iba. ewan. feeling nya outcast sya or hindi sya maka-fit in. pero may mga mabubuti paring mga tao sa mundo. marami parin namang friendly eh. kaya hindi lumaon nagkaroon na sya ng maraming maraming friends. pero after nito kasi nagbago yung kid na yun! at ngayon sya na ang nang-a-outcast? kamusta naman diba? parang naisip ko lang na nakakadisappoint yung bata kasi diba alam na nga nya yung feeling ng ma-outcast, kaya nung naka-fit in na sya, akala ko may gagawin syang "something" para hindi na maulit yung mga pang-a-outcast sa ibang bata. pero instead of doing that, ayun at nahawa sya sa mga kalaro nya! that kid is one of them already. hay! "i thought that kid would make a difference..." :(
true to life ang story na 'to! at nakakalungkot ng sobra dahil kaibigan ko ang taong ito.. well at least i've treated YOU as a friend.. but now i don't know.. =(
una sa lahat nagpapasalamt aku kay GOD kasi successful ang operation ng aking besh na si marvin! (pare koi pagaling ka na agad ha? alam mu na kung bakit. =) meron kasi syang something sa eyes na kailangan tanggalin eh. ayun. sowie besh di kita nadalaw sa hospital. busy eh. sowie. =(
secondly, ayun. sabi ko na nga ba at may ka-blog-blog na naman na kaganapan tuwing sabado, linggo, at lunes eh. sabado pa nga lang eh. masaya ako kanina kasi nilibre ako ni mama ng pedicure, manicure at plucking! (yun lang masaya na si inday maam!) ang saya kasi matagal ko nang plan yun, kaya lang di pwede kasi maglalaba pa ko ng marami eh. hehehe. so enough about that.
masaya din kasi nag-stay pa kami sa EMC ng matagal kasi nakikain kami sa uytengsu. hehehe. tapos swerte pa kasi may nag-offer pa sakin maghatid pauwi kaya ang sulit talaga. pati hindi ako pinagalitan ni dad kaya ang saya talaga.
masaya din ako dahil unlike last saturday na wala talaga akong nakasamang "worthy" kausapin (kaya umuwi ako agad), iba ang naging takbo ngayong saturday! kahit ilan lang kami (alam nyo na kung sinu-sino kayo!), ang saya ng kwentuhan! at walang halong KAPLASTIKAN! hahahaha. cool yun pag ganun! ganun lang tayo ha? LABYUU!
pero sa kabila ng lahat ng kasiyahan ko ngayon, may naramdaman parin akong lungkot. at hindi lang ito basta-bastang inarte ha? totoong malungkot ako dahil dito. gusto nyo ng kwento? heto!
may isang bata dati. mejo malungkot sya dahil nararamdaman nya na wala syang kaibigan. isa lang kasi ang kanyang "espesyal" na kaibigan at wala na syang ibang hinahangad sa tuwing kasama nya ito. hindi na nya gustong makipaglaro sa ibang bata dahil sa kanyang "espesyal" na kaibigan, kuntento na sya at ayaw na nya ng iba! ngunit iba ang takbo ng panahon, may mga bagay na nagbabago. at hindi lumaon ay nagkahiwalay ang batang ito at ang kanyang "espesyal" na kaibigan.
naging mahirap para sa batang ito ang mga lumipas na araw. wala syang makausap, malapitan, o makalaro man lang. nasanay na siguro sya sa piling ng kanyang "espesyal na kaibigan". ngunit anu pa man, kailangan na nya ngayon harapin ang buhay ng wala ito.
napansin ng ibang mga bata ang labis nyang pagkalungkot. nilapitan nila ito at kinausap. nagpakilala, at inanyayahan maglaro. noong una ay ayaw ng batang ito makihalubilo sa kapwa nya mga bata dahil natatakot syang baka hindi nya maging kasundo ang mga ito. ngunit sa kabilang dako, gusto nya rin na makipagkaibigan dahil alam nya ang pakiramdam ng maiwang mag-isa at walang kalaro.
lumipas ang mga panahon at naging masiyahin ang nasabing bata. napakarami na nyang kaibigan, ang iba ay sobrang naging malapit na sa kanya. at ang iba ay tinuring na nyang parang mga kapatid. ngunit sa pagiging malapit nya sa mga ito, sya ay nagbago. hindi na sya ang dating batang binabanggit ko kanina. nahawa na sya sa ugali ng kanyang mga kalaro. sya'y natuto nang mang-away ng ibang bata. oo marami sayang mga kaibigan, ngunit ang hindi nya alam ay unti-unti naring dumadami ang kanyang nagiging kaaway.
at magpahanggang ngayon ang batang ito ay bulag parin sa nangyayari. hindi parin sya natataraugan. at patuloy parin syang nang-aaway ng ibang bata. oo malamang lamang hindi nya sinasadya ang mga ganung bagay, pero ganun pa man, wala pa rin syang ginagawa para pigilian ang mga kalaro nya sa pang-aaway pa ng ibang mga bata.
THE END.
so kamusta naman? anu nanaman nais kong iparating dun? wala lang. nakakainis lang yung batang yun! actually, not really inis, pero nakaka-disappoint. eh kasi naman diba? naramdaman nya kung paano yung feeling ng walang kaibigan. yung 2 lang silang mag-kaibigan at sobrang "exclusive" ng naging pagakkaibigan nila. tapos all of a sudden mawawala yung friend nya na yun. syempre it's very hard for that kid to find new friend/friends kasi hindi nya yata alam kung paano lumapit sa iba. ewan. feeling nya outcast sya or hindi sya maka-fit in. pero may mga mabubuti paring mga tao sa mundo. marami parin namang friendly eh. kaya hindi lumaon nagkaroon na sya ng maraming maraming friends. pero after nito kasi nagbago yung kid na yun! at ngayon sya na ang nang-a-outcast? kamusta naman diba? parang naisip ko lang na nakakadisappoint yung bata kasi diba alam na nga nya yung feeling ng ma-outcast, kaya nung naka-fit in na sya, akala ko may gagawin syang "something" para hindi na maulit yung mga pang-a-outcast sa ibang bata. pero instead of doing that, ayun at nahawa sya sa mga kalaro nya! that kid is one of them already. hay! "i thought that kid would make a difference..." :(
true to life ang story na 'to! at nakakalungkot ng sobra dahil kaibigan ko ang taong ito.. well at least i've treated YOU as a friend.. but now i don't know.. =(
No comments:
Post a Comment